Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

και συνεχίζω

μονος περπατώ ξυπόλητος ρακένδυτος γυρνώ
με έντομα ζώα πουλια και δέντρα τραγουδώ
γη και χώμα ευλογημένο πολύ το ευχαριστώ
που δέχεται μένα τον ανάξιο πάνω του να πατώ
τροφή και ύπνο δεν επιζητώ ανάγκη άλλη μέσα μου δεν κρατώ
ανθρώπους γελαστούς και σκυθρωπούς συνεχεια συναντώ
το βλέμμα τους όμως αηδιαστικό σαν με κοιτούν και απορώ
το βραδυ ένα φως απόκοσμο γύρω μου φέγγει και θωρώ
 βουνά πόλεις και σε παραλιες τριγυρνώ
σε νησιά φτάνω και πατώ μέσα από το ρηχό θαλασσινό νερό
παντού την ομορφιά θωρώ τίποτε άσχημο και περιττό εδώ
ανείπωτη ευτυχία στιγμές μοναδικές στα πάντα που οι
αισθήσεις μου ρουφάνε δίχως χορτασμό 
και συνεχίζω από όλα μαθαίνω διδάσκομαι γεμίζω
όλα τα αγαπώ και όλα με αγαπούν παράξενο όμως αυτό
άξιος για την αγάπη Του δεν είμαι καλά το γνωρίζω
αφού μακριά Του είμαι τίποτε δεν Του ζητω 
μα σαν ο χρόνος με σκάλισε και πέρασε χωρίς να το
ζητήσω όλη τη γη εγύρισα και άλλη τόση επίσης
βρέθηκα μπρός σαν σε πόρτα από νεφέλη δύσκολο να το εξηγώ
να την διαβώ και αυτή τόσα και τόσα πέρασα μα τώρα
βρίσκομαι σε κάτι που λόγια δεν το πιάνουν απερίγραπτο
αίσθηση πρωτόγνωρη αδιανόητη μήπως να κάτσω εδώ
αυτός είναι ο προορισμός το νιώθω δεν ξέρω όμως
σε όλο αυτό το ταξίδι μέσα Του και μέσα μου είναι...
και συνεχίζω

1 σχόλιο:

Αναστασία είπε...

Εγώ τι θα μπορούσα να πω σε όλο αυτό.
Σαν παραμιλητό μοιάζει , φωνές και σιωπές γίνονται ένα.
Δάκρυα και χαμόγελα.
Όνειρα και εφιάλτες.
Φόβοι και προσευχές.
Ένα κουβάρι όλα μαζί
Τι θα μπορούσα εγώ να πω….