Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

σαν τα αποδημητικά πουλια

ο νους, η διάθεση μου, όλο μου το είναι σαν τα αποδημητικά πουλια.
χειμώνα κλεισμένο σε ευθύνες έγνοιες, σε φροντίδες σκλαβωμένο
καλοκαίρι ελεύθερο ταξιδεύει πάνω στου αιγαίου το γαλάζιο
ελπίζοντας πίσω να μην ξαναγυρίσει
μα πάντα
όπως μετά την κάψα του καλοκαιρινής ραστώνης
θερίζει ο άστατος βοριάς κρυώνοντας την πλάση
έτσι, μετά τα ουρανια τα θεϊκά πνευματικά καλούδια
στα γήινα, τα μάταια, τα ταπεινά γυρνα ο νους και μπαίνει.

1 σχόλιο:

ippoliti_ippoliti είπε...

Εκπληκτικό κατά τη γνώμη μου. Ομως για να δούμε, μπορεί εάν θέλουμε κι εαν λίγο οι συνθήκες μας το επιτρέψουν, οι συνθήκες μας του καθενός μας, καλοκαίρι να έχει η ψυχή και η καρδιά μας