καθημερινότητα

σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης ραστώνης
ψάχνω την ελευθερια μου.
σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης νεροποντής
ψάχνω την ελευθερια μου.
την ελευθερια που γεννα η απόλυτη μέρα.
Όχι κάτι στενάχωρο, ούτε κάτι χαρμόσυνο,
μακριά από όλα αυτά.
Στο στάσιμο που πυρώνει το σταθερά μεταβαλλόμενο
δεν είναι που δεν μπορώ ούτε ότι δεν θέλω.
μπορώ και θέλω μα το γνωρίζω πως ο,τι και να
σκέφτομαι πιο πολύ λόγια πεθαμένα παρα πράξεις
παιδαριώδεις.
Ενώ το τραγούδι των σπουργιτιών, θαρρείς γιορτή πως έχουν,
σπάει το απόλυτο το καθημερινό. Το άρωμα του μήλου
ακουμπισμένου στο γραφείο της βιοπάλης δείχνει το κάτι
άλλο το διαφορετικό.
τι προτιμάς;
να τραγουδάς μαζί με τα πουλια, να ακτινοβολείς το άρωμα
της ζωής, να συνομιλείς με το φως των αστεριών,
να ακουμπάς τα πέταλα των λουλουδιών και τον κορμό των
δέντρων και να νιώθεις την θέληση τους για ζωή. τότε να
δακρύζεις από τη δικη σου χαμένη θέληση, τον άσχημο τον τρόπο
που βάλθηκες να επιβληθείς στη μέρα σου.
γιατί να καταντήσω έτσι; η δικη μου θέληση, η διψα
έγινε αχόρταγη, ανικανοποίητη.
ταλαίπωρε εαυτέ!
γιατί ζητάς τη διψα σου να σβήσεις;
αλήθεια, το σκέφτηκες μετά τι θα απομείνει;
αντί να καλλιεργείς τη διψα σου όπως η φύση
καλλιεργεί τη δικη της. ένωσε μαζί της
τη δικη σου. εμπιστεύσου την. χάραξε μαζί της
την θέληση σου. απογειώσου, τι σκέφτεσαι;
πάλι το αύριο, το αύριο, το αύριο!
δεν το νιώθεις; έτσι χάνεις το σήμερα..
δες! έγινε κιόλας χτες.
όλα τα όνειρα οι σκέψεις οι ανάγκες τα θέλω σου έγιναν
χτες. αύριο...ποιος ξέρει!
σήμερα τί;
τίποτα. Ένα τίποτα πολύ διαφορετικό από χτες!

βασιλεια των ουρανών

Έτσι αποκρίθηκε ο γερο σοφός όταν ρωτήθηκε για την
βασιλεια των ουρανών:
" όταν ήμουν νέος και ναι έκανα ερωτα και βίωσα αυτόν τον
οργασμό που τόσο θεοποιείται σήμερα.Αυτήν την κορύφωση
που για μια μονο στιγμή σε κάνει ένα με το σύμπαν και τον
δημιουργό.
αν προσθέσουμε όλους μαζί τους οργασμούς όλων των ανθρώπων
που πέρασαν από τη γη αλλα και των ζωων ακόμα και των φυτών
και κάθε τι ζωντανού, τα πολλαπλασιάσουμε παιδιά μου με το
άπειρο, ακόμα και τότε οποιος το βιώσει αυτό θα έχει
μια πολύ μικρή, ελαχιστη γεύση από την βασιλεια των ουρανών."

περπατώ

περπατώ εις το σκότος όταν ο Θεούλης δεν είναι εδώ...
Θεούλη μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο πονηρός:"
εδώ είμαι, παίρνω τους αγγέλους μου και σε κυνηγώ.

περπατώ εις τον Aδη όταν κανένας δεν είναι εδώ...
φιλε, φιλε μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο σκοτεινός:"
εδώ είμαι, βάζω το καπέλο μου και σε ακολουθώ.

περπατούμε χέρι χέρι μέσα στη ζωή...
μα εγώ δεν θέλω εσένα, θέλω Αυτόν.
"και ακούγεται η αγάπη:"
συνεχεια διπλα σου είμαι, είμαι εσύ και είσαι εγώ!

λαχταρα το φως

Η ομορφιά ολόγυρα σαν με κοίτα, λαχταρα,
μα ο τυφλός σαν Άλογο την προσπερνώ, κατάρα,
μέσα μου απ' αυτήν κενός, σκοτάδι,
με μιας με πιάνει ο πανικός, ρημάδι.
Πολλά ακόμα δεν καταλαβαίνω, σκοπός,
μέσα και έξω μου ψάχνω, αγώνας,
αυτό το κρυμμένο κάτι χαμένο, αιώνας,
βρίσκω αυτό που πάντοτε έχω, το φως.

θρησκεία και Εκείνος

Πριν και μετά από Εκείνον:
- έπεσες;
- είσαι άχρηστος και ανίκανος
- δεν μπορείς να σηκωθείς τώρα, δεν ξέρεις πως
- γίνε ο δούλος μου και θα σε σηκώσω εγώ
- αλλα έτσι ανίκανος σίγουρα θα ξαναπέσεις
- οποτε μείνε κάτω να μην κουραζόμαστε συνεχεια

Όταν ήρθε Εκείνος:
- έπεσες;
- δεν πειράζει συμβαίνει συνεχεια
- λοιπόν σήκω τώρα
- δεν ξέρεις πως; αν θες κάλεσε με να σου πω
- τώρα γνωρίζεις πως να ξανασηκωθείς αν ξεναπεσεις
- δεν με χρειάζεσαι πια, αν θες κάλεσε με να κάνουμε παρέα

Aπολογισμός ζωής

αίμα, φωνή, πόνος, δάκρυ,
όχι για ότι χάνω, μα για ότι δεν κέρδισα,
για ότι δεν θυσίασα, για ότι κράτησα,
για την ελευθερια τους, που δεν έζησα,
που δεν αφέθηκα στο παιδικό χαμόγελο,
στο χάδι της ματιάς σου,
στο παραλήρημα της ύπαρξης σου,
που και πάλι να γυρνούσα από την αρχή,
όλα ξανά το ίδιο.

ζωγραφίζω την αλήθεια

Aκόμα μια μέρα που παίρνω τα χρώματα μου,
τον καμβά μου και πάω να ζωγραφίσω.
Ποσο θα το θελα αυτό που θα ζωγράφιζα
να ήταν αληθινό και μέσα του να μπω, να ζήσω.
Τοπια, δαση και βουνά, θάλασσες και μορφές
παραδεισένιες.
Άλλοτε πολύχρωμα και φωτεινά, άλλοτε γκριζωπά
και σκοτεινά με υφές σκληρές, ενίοτε και
μεταξένιες.
Μα όσο και να προσπαθώ, μοιάζουν με παραμυθια,
στη φαντασία, μέσα στο νου μου αυτά ζουν.
Δεν μπορεί, δεν γίνεται μέσα τους να με βρούν,
όμως σαν τα γεννήσω, γίνονται η δικη μου η αλήθεια.

σαν τα αποδημητικά πουλια

ο νους, η διάθεση μου, όλο μου το είναι σαν τα αποδημητικά πουλια.
χειμώνα κλεισμένο σε ευθύνες έγνοιες, σε φροντίδες σκλαβωμένο
καλοκαίρι ελεύθερο ταξιδεύει πάνω στου αιγαίου το γαλάζιο
ελπίζοντας πίσω να μην ξαναγυρίσει
μα πάντα
όπως μετά την κάψα του καλοκαιρινής ραστώνης
θερίζει ο άστατος βοριάς κρυώνοντας την πλάση
έτσι, μετά τα ουρανια τα θεϊκά πνευματικά καλούδια
στα γήινα, τα μάταια, τα ταπεινά γυρνα ο νους και μπαίνει.

θάνατε... καλώς ήρθες

Mπορεί να χτυπήσω, να τρέχω στα νοσοκομεία ακόμα και να πεθάνω
μα λόγω όλων αυτών των αναπόφευκτων, γνωρίζω πως να ζω και τι να κάνω.
πως να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή,ο χρόνος χαμένος να μην πηγαίνει
να μην χαραμίζομαι σε κακίες, μισος, ασχήμιες, ο νους να μη χωλαίνει.
και όταν έρθει εκείνη η ώρα να μπορώ να πω,
"θάνατε όσο και να με πολέμησες κακια δεν σου κρατώ,
χωρίς να το καταλάβεις με έσπρωξες στο μονο αγαθό,
που με ελευθέρωσε από τον φόβο σου, η αγάπη είναι αυτό.
Έτσι σε νίκησα και μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν υπάρχει.
Oποτε καλώς ήρθες, έλα να κάνουμε παρέα μαζί με αυτήν που άρχει.
όπως η αγάπη με γέννησε και είναι ο γονιός μου
έτσι σε γέννησα και εγώ, είσαι παιδί δικό μου."

Αχ αυτή η ζωή!

Αχ αυτή η ζωή!
ο αγώνας, το ταξίδι, αιώνια στιγμή
χρόνος στάσιμος,κάλλος αόρατο
του Ποιητή σκέψη,λόγος,αγάπη
ο άνθρωπος? ο Ποιητής?
το κάλλος να θωρεί,τον χρόνο να ορίζει,
τη στιγμή να ξεπερνά,να ταξιδεύει,
να αγωνίζεται, να ΖΕΙ!

σύγχρονος τάνταλος

σαν τον τάνταλο τον δύσμοιρο
στον αδη κλεισμένος αιωνίως την διψα
και την πεινα του ποτε να μην χορτάσει.
διπλα του γάργαρο νερό, να το φτάσει δεν μπορεί
ακόμα πιο διπλα λαχταριστά φρούτα μα ούτε
αυτά να φτάσει μπορεί.
έτσι προσπαθεί να χορτάσει βλέποντας,
μα μεγαλύτερο μαρτύριο υπάρχει?
καλύτερα να μην τα έβλεπε, να μην ήταν τόσο κοντά του!
να όμως που υπάρχει και χειρότερο μαρτύριο.
ο σύγχρονος τάνταλος που όλα μπορεί να τα φτάσει.
πίνει όλη τη θάλασσα μα τη διψα του δεν δύναται
να σβήσει. τρώει όλα τα ζώα,ψαρια,φρούτα όλα τα
καλά της γης. μα την πεινα του δεν χορταίνει.
και συνεχίζει, μα όσο πιο γρήγορα, όσο πιο πολλά
τόσο μεγαλώνει η διψα και η πεινα!
δύσμοιρε άνθρωπε...

ελευθερώνομαι με τα δεσμά

πάλεψα, αγωνίστικα, κυνήγησα, δόθηκα και αναλώθηκα
ελευθερώθηκα μέσα στη σκλαβιά του ερωτα
ελευθερώθηκα μέσα στου κόσμου τα άχραντα δώρα
ελευθερώθηκα μέσα στη συντροφια του εμείς
καθημερινά ελευθερώνομαι με τα δεσμά που επιλέγω
να φορώ όχι από φόβο μήτε ενοχη
μονο από χαρά και δόξα τρανή.

η ομορφιά πάνω από όλα

πάνω από όλα είναι η ομορφιά αυτή που θα μας σώσει
ούτε το καλο, το δίκαιο και το σωστό μπορεί να μας γλιτώσει
γιατί σαν πάρεις το καλο και το σωστό με βία να τα δώσεις
θα έχεις πετύχει το άσχημο με λόγια και με έργα να διαδώσεις
ενώ σαν από ενθουσιασμό και αγάπη τα έργα σου ανθίσουν
η ομορφιά μπροστά να προχωρεί και το καλο,σωστό και δίκαιο
μετά θα ακολουθήσουν.

στο χάδι σου

στο χάδι σου το δέρμα αντιδρά, αφήνει ευωδιαστά
συναισθήματα,ανατριχίλα και ήρεμη ηδονή.
όπως η φλόγα περιμένει μες τη σταχτη το δρόμο της
να πάρει,έλα και κάψε με το χάδι σου το κάθε
μόριο της ύπαρξης μου.
αναγέννηση ζητω όταν τα ακροδάχτυλα σου
σέρνονται μεθυστικά,τυραννικά και γαργαλιστικά
επάνω στο κορμί μου.
ίσως δεν το 'νιωσες μα το αισθάνομαι
από τον κόσμο χάνομαι στην αγκαλιά σου αφήνομαι
απόλυτα σου παραδίνομαι.
τίποτε δεν κρατώ, σου δίνω τα πάντα για να κερδίσω τη ζωή.
πως είπες; πως όλα αυτά μάταια, προσωρινά και ψεύτικα;
ένα όνειρο;
ναι, ένα όνειρο που αυτή η στιγμή μαζί σου κράτησε
για πάντα.

ταξίδι στη λήθη

έργα και σκέψεις, παιδιά κακιας αφήνω τη μνήμη
να κρατα για το ταξίδι της στη λήθη.
έργα και σκέψεις αρετής κρατώ στη μνήμη όταν
ταξίδι πετυχαίνω στο όνειρο.
αυτά συγχώρεση ποτε δεν ζήτησαν, ούτε μετάνιωσαν
σαν ελπίδα και γαλήνη, ήρεμη ψυχή σημαίνουν.
μα τα αλλα, φουρτούνα και οδύνη, πικρή απελπισία
στάζουν. ας ταξιδέψουν, ας ξεχαστούν.
και αυτό το ταξίδι σαν τελέψει η μέρα
φέρνει την γλυκιά καληνύχτα.

κάλλος ψυχωφελές

πολλές φορες όμορφα άρρητα συναισθήματα με πλημμυρίζουν
τον κόσμο μου το είναι μου τόσο γλυκα γεμίζουν
ανατριχίλα όλη την ύπαρξη μου τη διατρέχει
τα δάκρυα ποτάμι ασταμάτητο από την ψυχή να τρέχει
υπέρλαμπρη ομορφιά είναι η αφορμή και αιτια
αν τολμήσω να την περιγράψω θα σβήσει με τη μια
μα πως κάτι τόσο θεϊκό με λόγο να στολίσω
φοβάμαι οι λέξεις δεν είναι αρκετές και θα το ξεφτιλίσω
μήπως να μην γράφω να μην μιλώ μα μοναχα να νιώθω
να ζω μυστικά την δικη μου ομορφιά και τον δικό μου
πόθο;
μα πως αλλιώς να μοιραστώ την μονη μου αλήθεια
αυτή που κρύβεται συχνά μέσα στα παραμύθια
ας είναι, τολμώ και προσπαθώ μαζί να μοιραστούμε
το κάλλος το ψυχωφελές να ψάχνουμε να βρούμε
μέσα σε μύθους, ιστορίες, ποιήματα και μουσικές
χορούς,τραγούδια, ζωγραφιές, τέχνες μοναδικές

η αγάπη μονη ξέρει

η αγάπη μονη ξέρει το αδύνατο να κάνει δυνατό,το απίθανο να κάνει πιθανό.
δικαιολογίες και εξηγήσεις καθόλου δεν χρειάζεται
την σοφια της κανένας μας δεν πιάνει
την γνώση της κανεις δεν την σηκώνει
τον χαρακτήρα της ποιος να τον καταλάβει;
οποιος προσπάθησε μέσα από το πάθος,
μέσα από το εγώ να την περάσει
κατάλαβε ότι αυτό που πέρασε στην άλλη άκρη
κάτι αρρωστημένο, που έμοιαζε με αγάπη μα δεν ήταν.
μα σαν κατάφερε το εγώ να σβήσει να χαθεί
και ο ίδιος του ο εαυτός να διαλυθεί,
τότε μονο η αγάπη ανεμπόδιστη εκείνον τον ανέστησε,
γλυκα τον μεταμόρφωσε. τον παράδωσε στον ονειρικό
του κόσμο για να ζει, τώρα και πάντα.

μονάκριβη μου

έλα μονάκριβη μου κόρη να πιούμε των γαλαξιών τα νέφη
να μεθύσουμε με του σύμπαντος την απεραντοσύνη
τόσα που γέννησε και γεννα η αγάπη
πως στην όμορφη σου μέθεξη να βρούν απάγκιο.
πίστεψα τον λόγο καταφύγιο να δίνει στην ελπίδα
στου μοναδικού τη δούλεψη παράδοση δίχως ορους
μελωδία αισθήσεων τρελα ερωτική του φωτός το κόσμημα,
όλα εσύ

μα αν όλα σβήσουν και χαθούν ο αγώνας τον φόβο
τονε διώχνει
θυμάσαι το λαμπύρισμα το μακρινό του φάρου
με το σκοτάδι να αγωνίζεται και να παλεύει
έτσι μου έλεγες σπεύδει και η καρδια μας
την αγάπη μας να ακτινοβολεί μέσα στου τίποτα
τη μαύρη απελπισία
γιατί το γνώριζες καλά, φάρος η αγάπη
στον σκόπελο της μοναξιάς πασχίζει
να μη πέσεις
σύντροφοι στη ζωή, σύντροφοι και στην άλλη...
μαζί

εμείς το όνειρο

δες τι μορφή έχει πάρει η σκέψη μου,
σαν οπτασία σε ανταμώνει,
το κόκκινο του ουρανού έσμιξε με το γαλαζωπό
της θάλασσας και αντανακλά στα ματια σου,
νιώθω τη μορφή σου, αγγίζω το παιανισμα των
μαλλιών σου που χορεύουν ευωδιαστά λουλούδια,
το άρωμα παραζάλη γλυκιά στου ύπνου τις αγκάλες,
σαν λείπεις φτωχικό το όνειρο, πικρό και ξένο.

άπλωσε να ανταμώσεις το φως των αστεριών
χοροπηδά μεθυστικά στις φαντασίας το σιγανό αεράκι
την φλόγα σου χαροπαλεύει,
θερμη και φως αναδεύει η θυμηση στου χρόνου το
καμίνι βουτά και χάνεται,
κόκκινο φιλί παραδομένο στη μοναξιά του απειρου
δοσμένο τώρα εδώ,
εμείς.

αλήθεια ή ψέμα;

μήπως χρειάζεται η αλήθεια μπράβους,
έχει ανάγκη προστασία και εργολάβους;
μήπως τριγυρνά και κρύβεται μέσα στα σκοτάδια,
μήπως πρέπει να αναζητά του νταβατζή την άδεια;
μήπως το ψέμα είναι αυτό που θέλει προστασία
με καλοθελητάδες που του δίνουνε τη μεγιστη αξια;
διότι σαν βγει στο φως και όλα βγούν στη φορα
τότε αλίμονο σε όλους μας,μας παίρνει η κατηφόρα.

σαν κάτι ψευτο-χριστιανούς που καίνε τα βιβλία
και καταστρέφουν κάθε τι που τον σταυρο δεν φέρει
από τον σκοτεινό ορμώμενοι και με αφορμή γελία
πιστεύουν ότι αυτό είναι που τους συμφέρει.
μέχρι εκεί φτάνει η πιστη τους πιο πέρα δεν πηγαίνει
μα ο Λόγος ο αληθινός δεν θέλει δεκανίκι
οποιος σκοτώνει αυτό που διαφωνεί και δεν καταλαβαίνει
τροχάδην στην ήττα προχωρεί και όχι στη δαφνοστεφανωμενη νίκη.