άρρητο

ήλιος θάλασσα γαλάζιος ουρανός

δέντρα βουνά γάργαρος ποταμός

ζωή ψυχή φως λουσμένη

λατρεία αιώνια αγαπημένη

ζωή και ζωντανοί

ποιος μπορεί να νιώσει τι είναι η αγάπη?

πως είναι να χαϊδεύεις την αγαπημένη σου

να ρουφάς το χαμόγελο της, την ίδια την ύπαρξή της

ποιος μπορεί να καταλάβει τι είναι ο ερωτας?

να λαχταράει όλο σου το είναι για μια μονο στιγμή

κοντά της και ύστερα ας χαθεί.

όσα λόγια και να ειπωθούν, όσες εικόνες και να δοθούν

αυτό δεν θα το περιγράψουν, ούτε καν θα το αγγίξουν.

αυτό μονο η ίδια η ζωή μπορεί να το χαρίσει σε όσους

χαίρονται να είναι ζωντανοί

αλυσίδα

με μια αλυσίδα δέθηκα και έμεινα μαζί σου.

μα ήθελα ελεύθερος να φύγω από σένα

έτσι και πάσχισα πολύ την αλυσίδα να σπάσω

διότι δεν άντεχα να είμαι άλλο κοντά σου

και από την πολύ τη φούρια μου σπάω την αλυσίδα

και τότε έμεινα έκπληκτος με αυτό που είδα

πιο κοντά σου να έρχομαι να μη φεύγω από σένα

δεν ήταν η αλυσίδα αυτή που μας ένωνε μα

αυτή που μας χώριζε

καθημερινός αγώνας

διπλός και τρίδιπλος ο καθημερινός αγώνας.

καρπούς να φέρει μη ζητάς

μπορείς μοναχα τη χαρά να βιώσεις

αυτή που δίνει η διάθεση

τον αγώνα σου να δώσεις

τεχνολογία γίνεται καλή λίαν

σε παίρνω στο τηλέφωνο όχι για να δω τι κανεις

ούτε αν είσαι καλά μα ούτε για να ελέγξω που βρίσκεσαι.

πιστεύω ότι είσαι καλά και καλά είναι εκεί που βρίσκεσαι
.
μονο να ακούσω την μελωδία της φωνής σου

να σε αισθάνομαι πλάι μου, διπλα μου.

τόσο που μου λείπεις, επιστρατεύω την τεχνολογία εκτος από την

φαντασία μου για να σε φέρω έστω και για μια στιγμή κοντά μου.

οφθαλμός

χαμένος μέσα σε εικόνες και σχήματα γυρνώ εδώ κι εκεί.

ξέχασα να βιώνω τη ζωή, επειδή βλέπω πολλά και επιθυμώ ακόμα

περισσότερα.

ένας τυφλός βλέπει καλύτερα από μένα και ζει πιο ποιοτικά διότι

αισθάνεται. δεν αισθάνομαι τίποτα, μονο κοιτώ.

αν σε σκανδαλίσει ο οφθαλμός καλύτερα "βγαλτον", δεν αξίζει.

ζωντανή, αγέραστη και τέλεια

Mητέρα, πατέρας, αδέρφια, φίλοι μου αγαπημένοι είστε όλοι εσείς για μένα.

Η τέλεια αγάπη μου δεν σας ξεχωρίζει. η κάθε ζωή είναι μοναδική,

σημαντική, αιώνια. τίποτα δεν μπορεί να σκοτώσει την αγάπη μου

για τον κάθε έναν προσωπικά.

προτιμώ να πεθάνω εγώ αντί για την αγάπη

έτσι αυτή θα παραμείνει ζωντανή, αγέραστη και τέλεια!

του χρόνου το νόημα

φεύγουν οι μέρες οι μήνες τα χρονια

μικρές μου ανάσες ουρανού αηδόνια

μετέωρος στέκω στην κόψη του χρόνου

χάδι ζωής ελιξίριο του πόνου

όμορφο ταξίδι που έχω να φτάσω

του χρόνου το νόημα τρέχω να πιάσω

κλέβω λιγάκι από τον λόγο Του και πλάθω πνεύμα

κλέβω λιγάκι από το καλός Του και πλάθω ομορφιά

κλέβω λιγάκι από την αρμονια Του και πλάθω ψυχή

κλέβω λιγάκι από το Είναι και πλάθω το Όλον

την ομορφιά σου έκλεβα και έπλαθα το χιόνι
στον κόρφο μου σε ζέσταινα μικρό μου χελιδόνι
στη σκέψη σου σπαρτάραγα μα ακόμα σε αγαπάω
έτσι και εγώ επέλεξα πλάι σου να πετάω

τι ωραία! τι καλά!

τι ωραία!
να ταξιδεύαμε σε όλον τον κόσμο
να γράφαμε ποίηση, να διαβάζαμε
να φτιάχναμε μουσική από ηχους ξένους
να γευόμαστε χρώματα και αρώματα εξωτικά και γεύσεις
το ταξίδι να πλάθαμε από πηλό
την μοναξιά και την φιλια των λαών να ζωγραφίζαμε
και όλα αυτά με γνώμονα την αγάπη μας
τι καλά!

μόνο στα όνειρα

να 'το πάλι ψες το όνειρο το ξένο, το απαγορευμένο
ξυπνά απ' την φαντασία, κρατάει την ουσία
περνά όλα τα όρια, καμία στεναχώρια
μέσα μου να κουρνιάζει, η ελευθερια ουρλιάζει
ευτυχώς... ευτυχώς...
μια σκέψη στραβή, θέληση κολοβή
λάθος σωστό ποιος ξέρει, τι ήθελε να φέρει
το αύριο περιμένω, την ελπίδα μου προσμένω
όνειρο αυτή να γίνει, μετά τι θα απομείνει
γιατί... γιατί...
παραμυθιού αλήθεια, πόνος βαρύς στα στήθια
δεν ξέρω πια που πάω, τι θέλω να αγαπάω
κόλαφος του εγώ, απώλεια εδώ
παράλυτος στην καθημερινότητα επιζώ
μόνο στα όνειρα μπορώ πλέον να ζω

κουράστηκα... ευτυχώς!

κουράστηκα να ψάχνω απαντήσεις,
να βγάζω συμπεράσματα
να κάνω αναλύσεις
κουράστηκα να κάνω γενικεύσεις
να ψάχνω αποδείξεις
να βγάζω απαγορεύσεις
ποσο βαρέθηκα να δικαιολογούμαι
συνεχεια να κρίνομαι
επαρκώς να απολογούμαι
δεν ζητω ένα διάλειμμα από αυτά, ώστε να ξαναγυρίσω
μα μόνιμη απομάκρυνση, πίσω μου να τα αφήσω
ελεύθερος με ενθουσιασμό το όμορφο να ζητάω
η μονη χαρά και ανάγκη μου είναι να αγαπάω

τυφλός, κουφός και άλαλος

την αγάπη, την λαχταρα, τον ενθουσιασμό πως ψάχνεις?
με τα ματια να τα δεις πασχίζεις σαν μεθυστικό ηλιοβασίλεμα.
σαν άκουσμα λαλίστατου πετούμενου να τα ακούσεις.
ψάχνεις με τα χερια να τα πιάσεις σαν ώριμα φρούτα.
με τι φαντασία να τα νιώσεις σαν παραμύθι της γιαγιάς.
σαν αρωμα ανοιξιάτικο θαρρείς θα τα μυρίσεις.
μα με όλα αυτά ένα κομμάτι τους μονο καταφέρνεις να αγκαλιάσεις.
σαν δεν αφεθείς να τα νιώσεις, να τα βιώσεις, να τα ζήσεις,
ένας τυφλός, κουφός και άλαλος για αυτά θα παραμένεις.

μαμά

Ο φόβος και η ηδονή της πρώτης φοράς.
Η χαρά και η λαχταρα του πρώτου παιδιού.
Η αγάπη, μόνη αγνή αγάπη.
Και ο πόνος, να χωρίζει τους αγαπημένους.
Όλη η ζωή μιας μάνας. Μιας παρθένας αγάπης.

...

ποσο θα το 'θελα:
στη αγάπη ο πρωταγωνιστής
της ζωής αγωνιστής
κομπάρσος του φόβου
και του θανάτου απών!

απλά... απλό.

σε ένα κόσμο πολυσύνθετο, ποικίλο και σκληρό
θέλει δύναμη και σθένος, απλός να παραμείνεις
η ποικιλία και η διαφορετικότητα, την πλάση ομορφαίνουν
μα τι ευτυχία κρύβει ο απλός σπόρος που φως, νερό και γη
τον λούζουν.
αυτό το κάτι τόσο απλό μεταμορφώνεται σε κάτι πολύπλοκο
και διαφορετικό, όμορφο. Η ευτυχία της απλότητας του
δεν χάνεται, μα ομορφιά γίνεται.
Ρωτα το:
εσύ το τόσο απλό, που έκρυβες τόση χαρά και ομορφιά?
Σου απαντα:
Δεν ξέρω για τι μιλάς, είμαι ευτυχισμένο γιατί παραμένω απλό.

σαν παραμύθι

σε τέτοιο κόσμο τον σκληρό που ο "δυνατός" επιβιώνει
το παραμύθι μας μιλα για αυτόν που τη ζωή βιώνει
που τον "αδύνατο" βοηθα, τον εαυτό του θυσιάζει
έτσι τον ουρανό και γη μπορεί να τα εξουσιάζει
κι ενώ ο "δυνατός", "αδυνατους", γη και υλικά κατάφερε να εξουσιάζει
τον θάνατο ποτε του δεν κατάφερε όπως θέλει να προστάζει
αφού δεν παραδόθηκε σε αυτό που λέγεται αγάπη
στο τέλος η ζωή του φάνηκε μάταιη και απάτη
μα αυτός που τη ζωή, το είναι του, όσα εγνώριζε με περισσή χαρά θυσίασε
όλα τα εκέρδισε, αόρατα και ορατά κι όσα δεν γνώριζε, κι έτσι το θάνατο τον ίασε

νομοι και κανόνες

δεν υπάρχουν νομοι μα ούτε και κανόνες
τα πάντα και όλα η καρδια γνωρίζει
μονο εκείνη μπορεί και τα ορίζει
το τόσο το διαφορετικό ποτε σου μη φοβάσαι.
από αιτια, λογική και το αύριο αφέσου
τώρα, τη στιγμή αυτή όμορφα κλάψε
η θυσία του θέλω είναι η πιο δυνατή.
ανακάλυψε το σωστο και το καλο, το αληθινό
στο κοίταγμα, στην επαφή, στην προσευχή
πιστεύεις ότι αυτό το όμορφο σου ανήκει
μα μονο αν του ανήκεις εσύ, θα το έχεις.
αγάπη και ερωτα δεν τα βλέπεις μονο
δεν τα ακούς μονο, δεν τα σκέφτεσαι μονο
μα πάνω από όλα, τα ζεις.

μου λείπει

πλούσιος εγώ και ισχυρός.
τον κόσμο ορίζω με μια μου λέξη.
όλοι με προσκυνούν και διπλα μου τρέχουν.
όλα τα έχω τίποτα δεν μου λείπει.
μα...
όλοι αυτοί διπλα μου σαν λύκοι μοιάζουν.
όλα αυτά που κατέχω το κενό μου δεν γεμίζουν.
είναι τόσα μα τόσα πολλά που μέσα μου δεν χωρούν.
τώρα άρχισα να καταλαβαίνω.
τίποτα δεν έχω αφού,
μου λείπει μια αληθινή αγκαλιά και ένα αθώο χάδι.
και πως...
η αγάπη άπειρη μοιάζει
μα μέσα μου χωρα και το κενό γεμίζει.