θάνατε... καλώς ήρθες

Mπορεί να χτυπήσω, να τρέχω στα νοσοκομεία ακόμα και να πεθάνω
μα λόγω όλων αυτών των αναπόφευκτων, γνωρίζω πως να ζω και τι να κάνω.
πως να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή,ο χρόνος χαμένος να μην πηγαίνει
να μην χαραμίζομαι σε κακίες, μισος, ασχήμιες, ο νους να μη χωλαίνει.
και όταν έρθει εκείνη η ώρα να μπορώ να πω,
"θάνατε όσο και να με πολέμησες κακια δεν σου κρατώ,
χωρίς να το καταλάβεις με έσπρωξες στο μονο αγαθό,
που με ελευθέρωσε από τον φόβο σου, η αγάπη είναι αυτό.
Έτσι σε νίκησα και μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν υπάρχει.
Oποτε καλώς ήρθες, έλα να κάνουμε παρέα μαζί με αυτήν που άρχει.
όπως η αγάπη με γέννησε και είναι ο γονιός μου
έτσι σε γέννησα και εγώ, είσαι παιδί δικό μου."

Αχ αυτή η ζωή!

Αχ αυτή η ζωή!
ο αγώνας, το ταξίδι, αιώνια στιγμή
χρόνος στάσιμος,κάλλος αόρατο
του Ποιητή σκέψη,λόγος,αγάπη
ο άνθρωπος? ο Ποιητής?
το κάλλος να θωρεί,τον χρόνο να ορίζει,
τη στιγμή να ξεπερνά,να ταξιδεύει,
να αγωνίζεται, να ΖΕΙ!

σύγχρονος τάνταλος

σαν τον τάνταλο τον δύσμοιρο
στον αδη κλεισμένος αιωνίως την διψα
και την πεινα του ποτε να μην χορτάσει.
διπλα του γάργαρο νερό, να το φτάσει δεν μπορεί
ακόμα πιο διπλα λαχταριστά φρούτα μα ούτε
αυτά να φτάσει μπορεί.
έτσι προσπαθεί να χορτάσει βλέποντας,
μα μεγαλύτερο μαρτύριο υπάρχει?
καλύτερα να μην τα έβλεπε, να μην ήταν τόσο κοντά του!
να όμως που υπάρχει και χειρότερο μαρτύριο.
ο σύγχρονος τάνταλος που όλα μπορεί να τα φτάσει.
πίνει όλη τη θάλασσα μα τη διψα του δεν δύναται
να σβήσει. τρώει όλα τα ζώα,ψαρια,φρούτα όλα τα
καλά της γης. μα την πεινα του δεν χορταίνει.
και συνεχίζει, μα όσο πιο γρήγορα, όσο πιο πολλά
τόσο μεγαλώνει η διψα και η πεινα!
δύσμοιρε άνθρωπε...

ελευθερώνομαι με τα δεσμά

πάλεψα, αγωνίστικα, κυνήγησα, δόθηκα και αναλώθηκα
ελευθερώθηκα μέσα στη σκλαβιά του ερωτα
ελευθερώθηκα μέσα στου κόσμου τα άχραντα δώρα
ελευθερώθηκα μέσα στη συντροφια του εμείς
καθημερινά ελευθερώνομαι με τα δεσμά που επιλέγω
να φορώ όχι από φόβο μήτε ενοχη
μονο από χαρά και δόξα τρανή.

η ομορφιά πάνω από όλα

πάνω από όλα είναι η ομορφιά αυτή που θα μας σώσει
ούτε το καλο, το δίκαιο και το σωστό μπορεί να μας γλιτώσει
γιατί σαν πάρεις το καλο και το σωστό με βία να τα δώσεις
θα έχεις πετύχει το άσχημο με λόγια και με έργα να διαδώσεις
ενώ σαν από ενθουσιασμό και αγάπη τα έργα σου ανθίσουν
η ομορφιά μπροστά να προχωρεί και το καλο,σωστό και δίκαιο
μετά θα ακολουθήσουν.

στο χάδι σου

στο χάδι σου το δέρμα αντιδρά, αφήνει ευωδιαστά
συναισθήματα,ανατριχίλα και ήρεμη ηδονή.
όπως η φλόγα περιμένει μες τη σταχτη το δρόμο της
να πάρει,έλα και κάψε με το χάδι σου το κάθε
μόριο της ύπαρξης μου.
αναγέννηση ζητω όταν τα ακροδάχτυλα σου
σέρνονται μεθυστικά,τυραννικά και γαργαλιστικά
επάνω στο κορμί μου.
ίσως δεν το 'νιωσες μα το αισθάνομαι
από τον κόσμο χάνομαι στην αγκαλιά σου αφήνομαι
απόλυτα σου παραδίνομαι.
τίποτε δεν κρατώ, σου δίνω τα πάντα για να κερδίσω τη ζωή.
πως είπες; πως όλα αυτά μάταια, προσωρινά και ψεύτικα;
ένα όνειρο;
ναι, ένα όνειρο που αυτή η στιγμή μαζί σου κράτησε
για πάντα.

ταξίδι στη λήθη

έργα και σκέψεις, παιδιά κακιας αφήνω τη μνήμη
να κρατα για το ταξίδι της στη λήθη.
έργα και σκέψεις αρετής κρατώ στη μνήμη όταν
ταξίδι πετυχαίνω στο όνειρο.
αυτά συγχώρεση ποτε δεν ζήτησαν, ούτε μετάνιωσαν
σαν ελπίδα και γαλήνη, ήρεμη ψυχή σημαίνουν.
μα τα αλλα, φουρτούνα και οδύνη, πικρή απελπισία
στάζουν. ας ταξιδέψουν, ας ξεχαστούν.
και αυτό το ταξίδι σαν τελέψει η μέρα
φέρνει την γλυκιά καληνύχτα.

κάλλος ψυχωφελές

πολλές φορες όμορφα άρρητα συναισθήματα με πλημμυρίζουν
τον κόσμο μου το είναι μου τόσο γλυκα γεμίζουν
ανατριχίλα όλη την ύπαρξη μου τη διατρέχει
τα δάκρυα ποτάμι ασταμάτητο από την ψυχή να τρέχει
υπέρλαμπρη ομορφιά είναι η αφορμή και αιτια
αν τολμήσω να την περιγράψω θα σβήσει με τη μια
μα πως κάτι τόσο θεϊκό με λόγο να στολίσω
φοβάμαι οι λέξεις δεν είναι αρκετές και θα το ξεφτιλίσω
μήπως να μην γράφω να μην μιλώ μα μοναχα να νιώθω
να ζω μυστικά την δικη μου ομορφιά και τον δικό μου
πόθο;
μα πως αλλιώς να μοιραστώ την μονη μου αλήθεια
αυτή που κρύβεται συχνά μέσα στα παραμύθια
ας είναι, τολμώ και προσπαθώ μαζί να μοιραστούμε
το κάλλος το ψυχωφελές να ψάχνουμε να βρούμε
μέσα σε μύθους, ιστορίες, ποιήματα και μουσικές
χορούς,τραγούδια, ζωγραφιές, τέχνες μοναδικές

η αγάπη μονη ξέρει

η αγάπη μονη ξέρει το αδύνατο να κάνει δυνατό,το απίθανο να κάνει πιθανό.
δικαιολογίες και εξηγήσεις καθόλου δεν χρειάζεται
την σοφια της κανένας μας δεν πιάνει
την γνώση της κανεις δεν την σηκώνει
τον χαρακτήρα της ποιος να τον καταλάβει;
οποιος προσπάθησε μέσα από το πάθος,
μέσα από το εγώ να την περάσει
κατάλαβε ότι αυτό που πέρασε στην άλλη άκρη
κάτι αρρωστημένο, που έμοιαζε με αγάπη μα δεν ήταν.
μα σαν κατάφερε το εγώ να σβήσει να χαθεί
και ο ίδιος του ο εαυτός να διαλυθεί,
τότε μονο η αγάπη ανεμπόδιστη εκείνον τον ανέστησε,
γλυκα τον μεταμόρφωσε. τον παράδωσε στον ονειρικό
του κόσμο για να ζει, τώρα και πάντα.

μονάκριβη μου

έλα μονάκριβη μου κόρη να πιούμε των γαλαξιών τα νέφη
να μεθύσουμε με του σύμπαντος την απεραντοσύνη
τόσα που γέννησε και γεννα η αγάπη
πως στην όμορφη σου μέθεξη να βρούν απάγκιο.
πίστεψα τον λόγο καταφύγιο να δίνει στην ελπίδα
στου μοναδικού τη δούλεψη παράδοση δίχως ορους
μελωδία αισθήσεων τρελα ερωτική του φωτός το κόσμημα,
όλα εσύ

μα αν όλα σβήσουν και χαθούν ο αγώνας τον φόβο
τονε διώχνει
θυμάσαι το λαμπύρισμα το μακρινό του φάρου
με το σκοτάδι να αγωνίζεται και να παλεύει
έτσι μου έλεγες σπεύδει και η καρδια μας
την αγάπη μας να ακτινοβολεί μέσα στου τίποτα
τη μαύρη απελπισία
γιατί το γνώριζες καλά, φάρος η αγάπη
στον σκόπελο της μοναξιάς πασχίζει
να μη πέσεις
σύντροφοι στη ζωή, σύντροφοι και στην άλλη...
μαζί

εμείς το όνειρο

δες τι μορφή έχει πάρει η σκέψη μου,
σαν οπτασία σε ανταμώνει,
το κόκκινο του ουρανού έσμιξε με το γαλαζωπό
της θάλασσας και αντανακλά στα ματια σου,
νιώθω τη μορφή σου, αγγίζω το παιανισμα των
μαλλιών σου που χορεύουν ευωδιαστά λουλούδια,
το άρωμα παραζάλη γλυκιά στου ύπνου τις αγκάλες,
σαν λείπεις φτωχικό το όνειρο, πικρό και ξένο.

άπλωσε να ανταμώσεις το φως των αστεριών
χοροπηδά μεθυστικά στις φαντασίας το σιγανό αεράκι
την φλόγα σου χαροπαλεύει,
θερμη και φως αναδεύει η θυμηση στου χρόνου το
καμίνι βουτά και χάνεται,
κόκκινο φιλί παραδομένο στη μοναξιά του απειρου
δοσμένο τώρα εδώ,
εμείς.

αλήθεια ή ψέμα;

μήπως χρειάζεται η αλήθεια μπράβους,
έχει ανάγκη προστασία και εργολάβους;
μήπως τριγυρνά και κρύβεται μέσα στα σκοτάδια,
μήπως πρέπει να αναζητά του νταβατζή την άδεια;
μήπως το ψέμα είναι αυτό που θέλει προστασία
με καλοθελητάδες που του δίνουνε τη μεγιστη αξια;
διότι σαν βγει στο φως και όλα βγούν στη φορα
τότε αλίμονο σε όλους μας,μας παίρνει η κατηφόρα.

σαν κάτι ψευτο-χριστιανούς που καίνε τα βιβλία
και καταστρέφουν κάθε τι που τον σταυρο δεν φέρει
από τον σκοτεινό ορμώμενοι και με αφορμή γελία
πιστεύουν ότι αυτό είναι που τους συμφέρει.
μέχρι εκεί φτάνει η πιστη τους πιο πέρα δεν πηγαίνει
μα ο Λόγος ο αληθινός δεν θέλει δεκανίκι
οποιος σκοτώνει αυτό που διαφωνεί και δεν καταλαβαίνει
τροχάδην στην ήττα προχωρεί και όχι στη δαφνοστεφανωμενη νίκη.

από την ζωή του ποιητή...

-ω ποιητή μου ξακουστέ πούθε γυρνα ο νους σου
πως γραφεις τόσο θαυμαστά τι διάθεση που βρίσκεις?

-ελεύθερη είναι η διάθεση και ο νους ψηλά πλανάται
συντροφικότητα ζητα της μοναξιάς ο γάμος

-πως θα μπορέσω και εγώ τόσο όμορφα να γράψω
τον κόσμο που θωρώ πως τόσο όμορφο να περιγράψω?

-συνταγή δεν θα βρείς ούτε δάσκαλο να το σπουδάσεις
ενθουσιασμός θα σε βρει και θα το καταλάβεις
δεν θα μπορείς τότε άλλο να κανεις παρα ποίημα
την ζωή σου στο κάλλος το υπέρλαμπρό να παραδώσεις

-αισθάνομαι πόνο και αναταραχή που δεν κατέχω
τόσο όμορφα να γράφω, τη διάθεση δεν έχω
αλλου πλανάται το μυαλό στα άχρηστα γυρνάει
φροντίδες, έγνοιες, άσχημα το άγχος μου φουντώνουν

-φιλε καλε φιλε αγαπημένε γιατί βαριανασαίνεις;
έκαστος είναι ο καθείς στο είδος του, άλλο πράμα
ποίησε και αμέσως και εσύ ένας ποιητής θα γίνεις
ας μην αφήνεις τις στιγμές στο βρόντο να πηγαίνουν

-μα πως θα γίνω ξακουστός; πως ότι και να κάνω
αν δεν το κάνω εγώ καλά μάταιο τούτο θα είναι

-όλα μες τη ζωή μάταια και αν όπως φαίνονται,
πολύ ευλογια έχουν. σαν τα παιχνίδια των παιδιών
δεν νοιάζονται αν κάποτε τελειώσουν μονο να
παίζουν θέλουν από τον ενθουσιασμό τους

- πολύ καλά κατάλαβα αυτό για τις στιγμές μας
χαράμι τις δωρίζουμε εδώ και εκεί σκορπάμε
μακάρι να'μουν σαν εσέ, όμορφα συναισθήματα
με λόγια να τα ντύνω σε όλους να αρέσουν
και ξακουστά να γίνουν

-αφού λοιπόν κατάλαβες ήδη εσύ γνωρίζεις πως
ότι σκέψεις λέξεις και γραφές από ψυχής, κανένας
δεν τα κρίνει, ούτε καταλαβαίνει αν πρώτα δεν
βρεθεί στη θέση τη δικη σου
τι νόημα να έχει αν εσύ δεν ποιείς πρωτίστως
από ανάγκη; σαν τον πνιγμένο που από μια ρουφηξιά
αέρα άλλο δεν επιθυμεί

- ω ποιητά μου μέγιστε τώρα το ένιωσα θαρρώ
πως δεν είναι οι γραφές που έχουν την αξια
αλλα η ανάγκη την ομορφιά να αναζητεί
ουρί του παραδεισου της ψυχής κελάηδισμα

αστεράκι μου

αστέρι αστεράκι μου στη μοναξιά σου φέγγεις
καίγεσαι λάμπεις και σκιρτάς μονο αυτό γνωρίζεις,
όμως ξέρεις;
και αλλα πολλά καμώματα δικά σου είναι
όπως τραγούδι όταν γίνεσαι στου βάρδου το δοξάρι
εσύ αναδεύεις ζωγράφου χρώματα που τον καμβά στολίζουν
του ποιητή και του γραφέα τον οίστρο σαγηνεύεις
παρήγορα εσύ στέκεις πάνω από τα άρρωστα
την προσευχή προσκυνητή ακούραστα ατενίζεις
συντροφια να κρατάς στο άγρυπνο το μάτι
μα πάνω από όλα όσα και αν θωρείς όσα και αν κατέχεις
σεντόνι πανλευκό αραχνοΰφαντο σκεπάζεις το
άστεγο το ταλαιπωρημένο σαν ελεύθερο γέρνει τον
ημερήσιο κόπο του γλυκα να παραδώσει.

ΣαλόΣ

αυτοεξόριστος γυρνώ το άφαντο αναζητώ
σπίτι μου το ταξίδεμα ανάπαυση μου ο δρόμος
σκοπός μου το ανύπαρκτο,ο ενθουσιασμός μου
γεννα την κίνηση του νου και του κορμιού ολούθε
Σαλό με ονομάζουνε, μεγίστη τρέλας τέχνη

μεγας τελευταίος πειρασμός

δοκίμασε τον μεγα πειρασμό ως άνθρωπος να ζήσει
και ως θεός το θάνατο να μην τον συναντήσει
σαν είδε το αποτέλεσμα αυτό του πειρασμού του
πως φόβος κυριάρχησε του έργου του δικού του
ελευθερα αποφάσισε και αμέσως αυτό κάνει
παρα να ζει ως άνθρωπος, θεός να αποθάνει

έτσι νικιέται ο θάνατος, φόβος ας μη σε πιάνει
έτσι αντί για σένανε, Χριστός θε να πεθάνει

ζεις εσύ για Αυτόν, πεθαίνει Αυτός για σένα

ζήσε κόντρα στο ρεύμα

μιαν ιστορία θα σας πω, μιλάει για μιαν γυναίκα
που από νωρίς διαγνώστηκε με φοβερή ασθένεια
πως κάποτε ίσως και μπορεί εκείνη να νοσήσει
από τρελή ασθένεια του νου, γονίδιο πως φταίει
έτσι παιδιά δεν έπρεπε εκείνη να γεννήσει
ίσως μπορεί το γονίδιο να τους το μεταδώσει
όμως εκείνη το έκρυψε ποτε δεν παραιτήθει
έτσι βρήκε τον ερωτα, αγάπησε με πάθος
και ας το ήξερε πως ίσως κάνει λάθος
για το όνειρο της πάλεψε κόπιασε να το ζήσει
παιδάκια γέννησε αγόρι και κορίτσι
και πέρασαν χρονια πολλά και χάρηκε και εγγόνια
ώσπου οι φόβοι των γιατρών έγιναν μια μέρα πράξη
η τρελα την εχτύπησε χάνοντας το μυαλό της
σε ίδρυμα την έκλεισαν για το καλο δικό της
και να που χθες η ασθένεια την έφτασε στο τέλος
αφήνοντας μια υγιέστατη οικογένεια παιδιά και
εγγόνια πίσω.
και κάθισα και σκέφτηκα πως να που κάποιος
έζησε τη ζωή σαν όνειρο κόντρα σε όλα πήγε
άκουσε μοναχα την καρδια έζησε τη στιγμή του
και έγινε αθάνατος διότι έχει ζήσει.
και πως τα όνειρα του ενός μπλέκονται με του αλλου
και σαν τα πραγματοποιείς βοηθάς και άλλους να το
κάνουν, δίχως φόβο και δίχως ενοχες, αιώνια ζεις!

δρόμος είναι?

έπρεπε να παραμεγαλώσω
για να καταλάβω την αξια
ζωής θανάτου
στιγμής αιωνιότητας
τρέλας λογικής
φως σκοταδιού
και αν την αξια την βρήκα
το νόημα ακόμα ψάχνω
ελπίζω σύντομα να μη το βρω
ο δρόμος αυτός όμορφος πολύ είναι
δεν θέλω να βρω το τέλος του
όσο γρήγορα και να πηγαίνω
μήπως το νόημα είναι αυτός ο δρόμος?

ιθάκες... ενθουσιασμού

αυτό για να αποκτήσεις πρέπει να το παλέψεις
σκληρά να αγωνιστείς μαχόμενος να πέσεις
όσο σκληρό και δύσκολο αν σου φανεί πίσω μη κανεις
η χαρά, η δόξα και τιμή θα είναι για σε μεγάλη
έτσι μοναχα έρχεται η απόλυτη ευτυχία
σαν το αίμα, το δάκρυ, το είναι σου θυσία τα προσφέρεις
μη σε νοιάξει τι θα γενείς και που θα καταλήξεις.
....
βρες τι σε ενθουσιάζει και πέσε με τα μούτρα.
μα μη σκεφτείς τι θα κερδίσεις,
αυτό ποτε σου δεν θα συναντήσεις.
και αν μάταιο σου φανεί όλο αυτό μη λυπηθείς
ήδη θα το κατάλαβες εν θεού ουσία τι σημαίνει

ποίημα νεογέννητο

οίστρος βασάνισε το νου μου
μέσα από τα βάθη του μυαλού μου
φροντίδα ψάχνουν οι λέξεις που ξεπηδούν αράδες
όπως μας φρόντιζαν μικροί οι καλές μας οι μανάδες
σε μια σειρά θέλουν να μπούν το νόημα να δώσουν
το ποίημα νεογέννητο στο νου να παραδώσουν
και αν ποτε δεν διαβαστεί ματια αν δεν το δούνε
τον σκοπό του επέτυχε και ας μην το λαχταρούνε
διάθεση, ενθουσιασμός,μυστήριο και θαύμα
του ποιητή μοναδικό συναίσθημα και τραύμα