σαν παραμύθι

σε τέτοιο κόσμο τον σκληρό που ο "δυνατός" επιβιώνει
το παραμύθι μας μιλα για αυτόν που τη ζωή βιώνει
που τον "αδύνατο" βοηθα, τον εαυτό του θυσιάζει
έτσι τον ουρανό και γη μπορεί να τα εξουσιάζει
κι ενώ ο "δυνατός", "αδυνατους", γη και υλικά κατάφερε να εξουσιάζει
τον θάνατο ποτε του δεν κατάφερε όπως θέλει να προστάζει
αφού δεν παραδόθηκε σε αυτό που λέγεται αγάπη
στο τέλος η ζωή του φάνηκε μάταιη και απάτη
μα αυτός που τη ζωή, το είναι του, όσα εγνώριζε με περισσή χαρά θυσίασε
όλα τα εκέρδισε, αόρατα και ορατά κι όσα δεν γνώριζε, κι έτσι το θάνατο τον ίασε

νομοι και κανόνες

δεν υπάρχουν νομοι μα ούτε και κανόνες
τα πάντα και όλα η καρδια γνωρίζει
μονο εκείνη μπορεί και τα ορίζει
το τόσο το διαφορετικό ποτε σου μη φοβάσαι.
από αιτια, λογική και το αύριο αφέσου
τώρα, τη στιγμή αυτή όμορφα κλάψε
η θυσία του θέλω είναι η πιο δυνατή.
ανακάλυψε το σωστο και το καλο, το αληθινό
στο κοίταγμα, στην επαφή, στην προσευχή
πιστεύεις ότι αυτό το όμορφο σου ανήκει
μα μονο αν του ανήκεις εσύ, θα το έχεις.
αγάπη και ερωτα δεν τα βλέπεις μονο
δεν τα ακούς μονο, δεν τα σκέφτεσαι μονο
μα πάνω από όλα, τα ζεις.

μου λείπει

πλούσιος εγώ και ισχυρός.
τον κόσμο ορίζω με μια μου λέξη.
όλοι με προσκυνούν και διπλα μου τρέχουν.
όλα τα έχω τίποτα δεν μου λείπει.
μα...
όλοι αυτοί διπλα μου σαν λύκοι μοιάζουν.
όλα αυτά που κατέχω το κενό μου δεν γεμίζουν.
είναι τόσα μα τόσα πολλά που μέσα μου δεν χωρούν.
τώρα άρχισα να καταλαβαίνω.
τίποτα δεν έχω αφού,
μου λείπει μια αληθινή αγκαλιά και ένα αθώο χάδι.
και πως...
η αγάπη άπειρη μοιάζει
μα μέσα μου χωρα και το κενό γεμίζει.

καθημερινότητα

σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης ραστώνης
ψάχνω την ελευθερια μου.
σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης νεροποντής
ψάχνω την ελευθερια μου.
την ελευθερια που γεννα η απόλυτη μέρα.
Όχι κάτι στενάχωρο, ούτε κάτι χαρμόσυνο,
μακριά από όλα αυτά.
Στο στάσιμο που πυρώνει το σταθερά μεταβαλλόμενο
δεν είναι που δεν μπορώ ούτε ότι δεν θέλω.
μπορώ και θέλω μα το γνωρίζω πως ο,τι και να
σκέφτομαι πιο πολύ λόγια πεθαμένα παρα πράξεις
παιδαριώδεις.
Ενώ το τραγούδι των σπουργιτιών, θαρρείς γιορτή πως έχουν,
σπάει το απόλυτο το καθημερινό. Το άρωμα του μήλου
ακουμπισμένου στο γραφείο της βιοπάλης δείχνει το κάτι
άλλο το διαφορετικό.
τι προτιμάς;
να τραγουδάς μαζί με τα πουλια, να ακτινοβολείς το άρωμα
της ζωής, να συνομιλείς με το φως των αστεριών,
να ακουμπάς τα πέταλα των λουλουδιών και τον κορμό των
δέντρων και να νιώθεις την θέληση τους για ζωή. τότε να
δακρύζεις από τη δικη σου χαμένη θέληση, τον άσχημο τον τρόπο
που βάλθηκες να επιβληθείς στη μέρα σου.
γιατί να καταντήσω έτσι; η δικη μου θέληση, η διψα
έγινε αχόρταγη, ανικανοποίητη.
ταλαίπωρε εαυτέ!
γιατί ζητάς τη διψα σου να σβήσεις;
αλήθεια, το σκέφτηκες μετά τι θα απομείνει;
αντί να καλλιεργείς τη διψα σου όπως η φύση
καλλιεργεί τη δικη της. ένωσε μαζί της
τη δικη σου. εμπιστεύσου την. χάραξε μαζί της
την θέληση σου. απογειώσου, τι σκέφτεσαι;
πάλι το αύριο, το αύριο, το αύριο!
δεν το νιώθεις; έτσι χάνεις το σήμερα..
δες! έγινε κιόλας χτες.
όλα τα όνειρα οι σκέψεις οι ανάγκες τα θέλω σου έγιναν
χτες. αύριο...ποιος ξέρει!
σήμερα τί;
τίποτα. Ένα τίποτα πολύ διαφορετικό από χτες!

βασιλεια των ουρανών

Έτσι αποκρίθηκε ο γερο σοφός όταν ρωτήθηκε για την
βασιλεια των ουρανών:
" όταν ήμουν νέος και ναι έκανα ερωτα και βίωσα αυτόν τον
οργασμό που τόσο θεοποιείται σήμερα.Αυτήν την κορύφωση
που για μια μονο στιγμή σε κάνει ένα με το σύμπαν και τον
δημιουργό.
αν προσθέσουμε όλους μαζί τους οργασμούς όλων των ανθρώπων
που πέρασαν από τη γη αλλα και των ζωων ακόμα και των φυτών
και κάθε τι ζωντανού, τα πολλαπλασιάσουμε παιδιά μου με το
άπειρο, ακόμα και τότε οποιος το βιώσει αυτό θα έχει
μια πολύ μικρή, ελαχιστη γεύση από την βασιλεια των ουρανών."

περπατώ

περπατώ εις το σκότος όταν ο Θεούλης δεν είναι εδώ...
Θεούλη μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο πονηρός:"
εδώ είμαι, παίρνω τους αγγέλους μου και σε κυνηγώ.

περπατώ εις τον Aδη όταν κανένας δεν είναι εδώ...
φιλε, φιλε μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο σκοτεινός:"
εδώ είμαι, βάζω το καπέλο μου και σε ακολουθώ.

περπατούμε χέρι χέρι μέσα στη ζωή...
μα εγώ δεν θέλω εσένα, θέλω Αυτόν.
"και ακούγεται η αγάπη:"
συνεχεια διπλα σου είμαι, είμαι εσύ και είσαι εγώ!

λαχταρα το φως

Η ομορφιά ολόγυρα σαν με κοίτα, λαχταρα,
μα ο τυφλός σαν Άλογο την προσπερνώ, κατάρα,
μέσα μου απ' αυτήν κενός, σκοτάδι,
με μιας με πιάνει ο πανικός, ρημάδι.
Πολλά ακόμα δεν καταλαβαίνω, σκοπός,
μέσα και έξω μου ψάχνω, αγώνας,
αυτό το κρυμμένο κάτι χαμένο, αιώνας,
βρίσκω αυτό που πάντοτε έχω, το φως.

θρησκεία και Εκείνος

Πριν και μετά από Εκείνον:
- έπεσες;
- είσαι άχρηστος και ανίκανος
- δεν μπορείς να σηκωθείς τώρα, δεν ξέρεις πως
- γίνε ο δούλος μου και θα σε σηκώσω εγώ
- αλλα έτσι ανίκανος σίγουρα θα ξαναπέσεις
- οποτε μείνε κάτω να μην κουραζόμαστε συνεχεια

Όταν ήρθε Εκείνος:
- έπεσες;
- δεν πειράζει συμβαίνει συνεχεια
- λοιπόν σήκω τώρα
- δεν ξέρεις πως; αν θες κάλεσε με να σου πω
- τώρα γνωρίζεις πως να ξανασηκωθείς αν ξεναπεσεις
- δεν με χρειάζεσαι πια, αν θες κάλεσε με να κάνουμε παρέα

Aπολογισμός ζωής

αίμα, φωνή, πόνος, δάκρυ,
όχι για ότι χάνω, μα για ότι δεν κέρδισα,
για ότι δεν θυσίασα, για ότι κράτησα,
για την ελευθερια τους, που δεν έζησα,
που δεν αφέθηκα στο παιδικό χαμόγελο,
στο χάδι της ματιάς σου,
στο παραλήρημα της ύπαρξης σου,
που και πάλι να γυρνούσα από την αρχή,
όλα ξανά το ίδιο.

ζωγραφίζω την αλήθεια

Aκόμα μια μέρα που παίρνω τα χρώματα μου,
τον καμβά μου και πάω να ζωγραφίσω.
Ποσο θα το θελα αυτό που θα ζωγράφιζα
να ήταν αληθινό και μέσα του να μπω, να ζήσω.
Τοπια, δαση και βουνά, θάλασσες και μορφές
παραδεισένιες.
Άλλοτε πολύχρωμα και φωτεινά, άλλοτε γκριζωπά
και σκοτεινά με υφές σκληρές, ενίοτε και
μεταξένιες.
Μα όσο και να προσπαθώ, μοιάζουν με παραμυθια,
στη φαντασία, μέσα στο νου μου αυτά ζουν.
Δεν μπορεί, δεν γίνεται μέσα τους να με βρούν,
όμως σαν τα γεννήσω, γίνονται η δικη μου η αλήθεια.

σαν τα αποδημητικά πουλια

ο νους, η διάθεση μου, όλο μου το είναι σαν τα αποδημητικά πουλια.
χειμώνα κλεισμένο σε ευθύνες έγνοιες, σε φροντίδες σκλαβωμένο
καλοκαίρι ελεύθερο ταξιδεύει πάνω στου αιγαίου το γαλάζιο
ελπίζοντας πίσω να μην ξαναγυρίσει
μα πάντα
όπως μετά την κάψα του καλοκαιρινής ραστώνης
θερίζει ο άστατος βοριάς κρυώνοντας την πλάση
έτσι, μετά τα ουρανια τα θεϊκά πνευματικά καλούδια
στα γήινα, τα μάταια, τα ταπεινά γυρνα ο νους και μπαίνει.

θάνατε... καλώς ήρθες

Mπορεί να χτυπήσω, να τρέχω στα νοσοκομεία ακόμα και να πεθάνω
μα λόγω όλων αυτών των αναπόφευκτων, γνωρίζω πως να ζω και τι να κάνω.
πως να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή,ο χρόνος χαμένος να μην πηγαίνει
να μην χαραμίζομαι σε κακίες, μισος, ασχήμιες, ο νους να μη χωλαίνει.
και όταν έρθει εκείνη η ώρα να μπορώ να πω,
"θάνατε όσο και να με πολέμησες κακια δεν σου κρατώ,
χωρίς να το καταλάβεις με έσπρωξες στο μονο αγαθό,
που με ελευθέρωσε από τον φόβο σου, η αγάπη είναι αυτό.
Έτσι σε νίκησα και μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν υπάρχει.
Oποτε καλώς ήρθες, έλα να κάνουμε παρέα μαζί με αυτήν που άρχει.
όπως η αγάπη με γέννησε και είναι ο γονιός μου
έτσι σε γέννησα και εγώ, είσαι παιδί δικό μου."

Αχ αυτή η ζωή!

Αχ αυτή η ζωή!
ο αγώνας, το ταξίδι, αιώνια στιγμή
χρόνος στάσιμος,κάλλος αόρατο
του Ποιητή σκέψη,λόγος,αγάπη
ο άνθρωπος? ο Ποιητής?
το κάλλος να θωρεί,τον χρόνο να ορίζει,
τη στιγμή να ξεπερνά,να ταξιδεύει,
να αγωνίζεται, να ΖΕΙ!

σύγχρονος τάνταλος

σαν τον τάνταλο τον δύσμοιρο
στον αδη κλεισμένος αιωνίως την διψα
και την πεινα του ποτε να μην χορτάσει.
διπλα του γάργαρο νερό, να το φτάσει δεν μπορεί
ακόμα πιο διπλα λαχταριστά φρούτα μα ούτε
αυτά να φτάσει μπορεί.
έτσι προσπαθεί να χορτάσει βλέποντας,
μα μεγαλύτερο μαρτύριο υπάρχει?
καλύτερα να μην τα έβλεπε, να μην ήταν τόσο κοντά του!
να όμως που υπάρχει και χειρότερο μαρτύριο.
ο σύγχρονος τάνταλος που όλα μπορεί να τα φτάσει.
πίνει όλη τη θάλασσα μα τη διψα του δεν δύναται
να σβήσει. τρώει όλα τα ζώα,ψαρια,φρούτα όλα τα
καλά της γης. μα την πεινα του δεν χορταίνει.
και συνεχίζει, μα όσο πιο γρήγορα, όσο πιο πολλά
τόσο μεγαλώνει η διψα και η πεινα!
δύσμοιρε άνθρωπε...

ελευθερώνομαι με τα δεσμά

πάλεψα, αγωνίστικα, κυνήγησα, δόθηκα και αναλώθηκα
ελευθερώθηκα μέσα στη σκλαβιά του ερωτα
ελευθερώθηκα μέσα στου κόσμου τα άχραντα δώρα
ελευθερώθηκα μέσα στη συντροφια του εμείς
καθημερινά ελευθερώνομαι με τα δεσμά που επιλέγω
να φορώ όχι από φόβο μήτε ενοχη
μονο από χαρά και δόξα τρανή.

η ομορφιά πάνω από όλα

πάνω από όλα είναι η ομορφιά αυτή που θα μας σώσει
ούτε το καλο, το δίκαιο και το σωστό μπορεί να μας γλιτώσει
γιατί σαν πάρεις το καλο και το σωστό με βία να τα δώσεις
θα έχεις πετύχει το άσχημο με λόγια και με έργα να διαδώσεις
ενώ σαν από ενθουσιασμό και αγάπη τα έργα σου ανθίσουν
η ομορφιά μπροστά να προχωρεί και το καλο,σωστό και δίκαιο
μετά θα ακολουθήσουν.

στο χάδι σου

στο χάδι σου το δέρμα αντιδρά, αφήνει ευωδιαστά
συναισθήματα,ανατριχίλα και ήρεμη ηδονή.
όπως η φλόγα περιμένει μες τη σταχτη το δρόμο της
να πάρει,έλα και κάψε με το χάδι σου το κάθε
μόριο της ύπαρξης μου.
αναγέννηση ζητω όταν τα ακροδάχτυλα σου
σέρνονται μεθυστικά,τυραννικά και γαργαλιστικά
επάνω στο κορμί μου.
ίσως δεν το 'νιωσες μα το αισθάνομαι
από τον κόσμο χάνομαι στην αγκαλιά σου αφήνομαι
απόλυτα σου παραδίνομαι.
τίποτε δεν κρατώ, σου δίνω τα πάντα για να κερδίσω τη ζωή.
πως είπες; πως όλα αυτά μάταια, προσωρινά και ψεύτικα;
ένα όνειρο;
ναι, ένα όνειρο που αυτή η στιγμή μαζί σου κράτησε
για πάντα.

ταξίδι στη λήθη

έργα και σκέψεις, παιδιά κακιας αφήνω τη μνήμη
να κρατα για το ταξίδι της στη λήθη.
έργα και σκέψεις αρετής κρατώ στη μνήμη όταν
ταξίδι πετυχαίνω στο όνειρο.
αυτά συγχώρεση ποτε δεν ζήτησαν, ούτε μετάνιωσαν
σαν ελπίδα και γαλήνη, ήρεμη ψυχή σημαίνουν.
μα τα αλλα, φουρτούνα και οδύνη, πικρή απελπισία
στάζουν. ας ταξιδέψουν, ας ξεχαστούν.
και αυτό το ταξίδι σαν τελέψει η μέρα
φέρνει την γλυκιά καληνύχτα.

κάλλος ψυχωφελές

πολλές φορες όμορφα άρρητα συναισθήματα με πλημμυρίζουν
τον κόσμο μου το είναι μου τόσο γλυκα γεμίζουν
ανατριχίλα όλη την ύπαρξη μου τη διατρέχει
τα δάκρυα ποτάμι ασταμάτητο από την ψυχή να τρέχει
υπέρλαμπρη ομορφιά είναι η αφορμή και αιτια
αν τολμήσω να την περιγράψω θα σβήσει με τη μια
μα πως κάτι τόσο θεϊκό με λόγο να στολίσω
φοβάμαι οι λέξεις δεν είναι αρκετές και θα το ξεφτιλίσω
μήπως να μην γράφω να μην μιλώ μα μοναχα να νιώθω
να ζω μυστικά την δικη μου ομορφιά και τον δικό μου
πόθο;
μα πως αλλιώς να μοιραστώ την μονη μου αλήθεια
αυτή που κρύβεται συχνά μέσα στα παραμύθια
ας είναι, τολμώ και προσπαθώ μαζί να μοιραστούμε
το κάλλος το ψυχωφελές να ψάχνουμε να βρούμε
μέσα σε μύθους, ιστορίες, ποιήματα και μουσικές
χορούς,τραγούδια, ζωγραφιές, τέχνες μοναδικές

η αγάπη μονη ξέρει

η αγάπη μονη ξέρει το αδύνατο να κάνει δυνατό,το απίθανο να κάνει πιθανό.
δικαιολογίες και εξηγήσεις καθόλου δεν χρειάζεται
την σοφια της κανένας μας δεν πιάνει
την γνώση της κανεις δεν την σηκώνει
τον χαρακτήρα της ποιος να τον καταλάβει;
οποιος προσπάθησε μέσα από το πάθος,
μέσα από το εγώ να την περάσει
κατάλαβε ότι αυτό που πέρασε στην άλλη άκρη
κάτι αρρωστημένο, που έμοιαζε με αγάπη μα δεν ήταν.
μα σαν κατάφερε το εγώ να σβήσει να χαθεί
και ο ίδιος του ο εαυτός να διαλυθεί,
τότε μονο η αγάπη ανεμπόδιστη εκείνον τον ανέστησε,
γλυκα τον μεταμόρφωσε. τον παράδωσε στον ονειρικό
του κόσμο για να ζει, τώρα και πάντα.