την ομορφιά σου έκλεβα και έπλαθα το χιόνι
στον κόρφο μου σε ζέσταινα μικρό μου χελιδόνι
στη σκέψη σου σπαρτάραγα μα ακόμα σε αγαπάω
έτσι και εγώ επέλεξα πλάι σου να πετάω

τι ωραία! τι καλά!

τι ωραία!
να ταξιδεύαμε σε όλον τον κόσμο
να γράφαμε ποίηση, να διαβάζαμε
να φτιάχναμε μουσική από ηχους ξένους
να γευόμαστε χρώματα και αρώματα εξωτικά και γεύσεις
το ταξίδι να πλάθαμε από πηλό
την μοναξιά και την φιλια των λαών να ζωγραφίζαμε
και όλα αυτά με γνώμονα την αγάπη μας
τι καλά!

μόνο στα όνειρα

να 'το πάλι ψες το όνειρο το ξένο, το απαγορευμένο
ξυπνά απ' την φαντασία, κρατάει την ουσία
περνά όλα τα όρια, καμία στεναχώρια
μέσα μου να κουρνιάζει, η ελευθερια ουρλιάζει
ευτυχώς... ευτυχώς...
μια σκέψη στραβή, θέληση κολοβή
λάθος σωστό ποιος ξέρει, τι ήθελε να φέρει
το αύριο περιμένω, την ελπίδα μου προσμένω
όνειρο αυτή να γίνει, μετά τι θα απομείνει
γιατί... γιατί...
παραμυθιού αλήθεια, πόνος βαρύς στα στήθια
δεν ξέρω πια που πάω, τι θέλω να αγαπάω
κόλαφος του εγώ, απώλεια εδώ
παράλυτος στην καθημερινότητα επιζώ
μόνο στα όνειρα μπορώ πλέον να ζω

κουράστηκα... ευτυχώς!

κουράστηκα να ψάχνω απαντήσεις,
να βγάζω συμπεράσματα
να κάνω αναλύσεις
κουράστηκα να κάνω γενικεύσεις
να ψάχνω αποδείξεις
να βγάζω απαγορεύσεις
ποσο βαρέθηκα να δικαιολογούμαι
συνεχεια να κρίνομαι
επαρκώς να απολογούμαι
δεν ζητω ένα διάλειμμα από αυτά, ώστε να ξαναγυρίσω
μα μόνιμη απομάκρυνση, πίσω μου να τα αφήσω
ελεύθερος με ενθουσιασμό το όμορφο να ζητάω
η μονη χαρά και ανάγκη μου είναι να αγαπάω

τυφλός, κουφός και άλαλος

την αγάπη, την λαχταρα, τον ενθουσιασμό πως ψάχνεις?
με τα ματια να τα δεις πασχίζεις σαν μεθυστικό ηλιοβασίλεμα.
σαν άκουσμα λαλίστατου πετούμενου να τα ακούσεις.
ψάχνεις με τα χερια να τα πιάσεις σαν ώριμα φρούτα.
με τι φαντασία να τα νιώσεις σαν παραμύθι της γιαγιάς.
σαν αρωμα ανοιξιάτικο θαρρείς θα τα μυρίσεις.
μα με όλα αυτά ένα κομμάτι τους μονο καταφέρνεις να αγκαλιάσεις.
σαν δεν αφεθείς να τα νιώσεις, να τα βιώσεις, να τα ζήσεις,
ένας τυφλός, κουφός και άλαλος για αυτά θα παραμένεις.

μαμά

Ο φόβος και η ηδονή της πρώτης φοράς.
Η χαρά και η λαχταρα του πρώτου παιδιού.
Η αγάπη, μόνη αγνή αγάπη.
Και ο πόνος, να χωρίζει τους αγαπημένους.
Όλη η ζωή μιας μάνας. Μιας παρθένας αγάπης.

...

ποσο θα το 'θελα:
στη αγάπη ο πρωταγωνιστής
της ζωής αγωνιστής
κομπάρσος του φόβου
και του θανάτου απών!

απλά... απλό.

σε ένα κόσμο πολυσύνθετο, ποικίλο και σκληρό
θέλει δύναμη και σθένος, απλός να παραμείνεις
η ποικιλία και η διαφορετικότητα, την πλάση ομορφαίνουν
μα τι ευτυχία κρύβει ο απλός σπόρος που φως, νερό και γη
τον λούζουν.
αυτό το κάτι τόσο απλό μεταμορφώνεται σε κάτι πολύπλοκο
και διαφορετικό, όμορφο. Η ευτυχία της απλότητας του
δεν χάνεται, μα ομορφιά γίνεται.
Ρωτα το:
εσύ το τόσο απλό, που έκρυβες τόση χαρά και ομορφιά?
Σου απαντα:
Δεν ξέρω για τι μιλάς, είμαι ευτυχισμένο γιατί παραμένω απλό.

σαν παραμύθι

σε τέτοιο κόσμο τον σκληρό που ο "δυνατός" επιβιώνει
το παραμύθι μας μιλα για αυτόν που τη ζωή βιώνει
που τον "αδύνατο" βοηθα, τον εαυτό του θυσιάζει
έτσι τον ουρανό και γη μπορεί να τα εξουσιάζει
κι ενώ ο "δυνατός", "αδυνατους", γη και υλικά κατάφερε να εξουσιάζει
τον θάνατο ποτε του δεν κατάφερε όπως θέλει να προστάζει
αφού δεν παραδόθηκε σε αυτό που λέγεται αγάπη
στο τέλος η ζωή του φάνηκε μάταιη και απάτη
μα αυτός που τη ζωή, το είναι του, όσα εγνώριζε με περισσή χαρά θυσίασε
όλα τα εκέρδισε, αόρατα και ορατά κι όσα δεν γνώριζε, κι έτσι το θάνατο τον ίασε

νομοι και κανόνες

δεν υπάρχουν νομοι μα ούτε και κανόνες
τα πάντα και όλα η καρδια γνωρίζει
μονο εκείνη μπορεί και τα ορίζει
το τόσο το διαφορετικό ποτε σου μη φοβάσαι.
από αιτια, λογική και το αύριο αφέσου
τώρα, τη στιγμή αυτή όμορφα κλάψε
η θυσία του θέλω είναι η πιο δυνατή.
ανακάλυψε το σωστο και το καλο, το αληθινό
στο κοίταγμα, στην επαφή, στην προσευχή
πιστεύεις ότι αυτό το όμορφο σου ανήκει
μα μονο αν του ανήκεις εσύ, θα το έχεις.
αγάπη και ερωτα δεν τα βλέπεις μονο
δεν τα ακούς μονο, δεν τα σκέφτεσαι μονο
μα πάνω από όλα, τα ζεις.

μου λείπει

πλούσιος εγώ και ισχυρός.
τον κόσμο ορίζω με μια μου λέξη.
όλοι με προσκυνούν και διπλα μου τρέχουν.
όλα τα έχω τίποτα δεν μου λείπει.
μα...
όλοι αυτοί διπλα μου σαν λύκοι μοιάζουν.
όλα αυτά που κατέχω το κενό μου δεν γεμίζουν.
είναι τόσα μα τόσα πολλά που μέσα μου δεν χωρούν.
τώρα άρχισα να καταλαβαίνω.
τίποτα δεν έχω αφού,
μου λείπει μια αληθινή αγκαλιά και ένα αθώο χάδι.
και πως...
η αγάπη άπειρη μοιάζει
μα μέσα μου χωρα και το κενό γεμίζει.

καθημερινότητα

σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης ραστώνης
ψάχνω την ελευθερια μου.
σε μια τέτοια μέρα της απόλυτης νεροποντής
ψάχνω την ελευθερια μου.
την ελευθερια που γεννα η απόλυτη μέρα.
Όχι κάτι στενάχωρο, ούτε κάτι χαρμόσυνο,
μακριά από όλα αυτά.
Στο στάσιμο που πυρώνει το σταθερά μεταβαλλόμενο
δεν είναι που δεν μπορώ ούτε ότι δεν θέλω.
μπορώ και θέλω μα το γνωρίζω πως ο,τι και να
σκέφτομαι πιο πολύ λόγια πεθαμένα παρα πράξεις
παιδαριώδεις.
Ενώ το τραγούδι των σπουργιτιών, θαρρείς γιορτή πως έχουν,
σπάει το απόλυτο το καθημερινό. Το άρωμα του μήλου
ακουμπισμένου στο γραφείο της βιοπάλης δείχνει το κάτι
άλλο το διαφορετικό.
τι προτιμάς;
να τραγουδάς μαζί με τα πουλια, να ακτινοβολείς το άρωμα
της ζωής, να συνομιλείς με το φως των αστεριών,
να ακουμπάς τα πέταλα των λουλουδιών και τον κορμό των
δέντρων και να νιώθεις την θέληση τους για ζωή. τότε να
δακρύζεις από τη δικη σου χαμένη θέληση, τον άσχημο τον τρόπο
που βάλθηκες να επιβληθείς στη μέρα σου.
γιατί να καταντήσω έτσι; η δικη μου θέληση, η διψα
έγινε αχόρταγη, ανικανοποίητη.
ταλαίπωρε εαυτέ!
γιατί ζητάς τη διψα σου να σβήσεις;
αλήθεια, το σκέφτηκες μετά τι θα απομείνει;
αντί να καλλιεργείς τη διψα σου όπως η φύση
καλλιεργεί τη δικη της. ένωσε μαζί της
τη δικη σου. εμπιστεύσου την. χάραξε μαζί της
την θέληση σου. απογειώσου, τι σκέφτεσαι;
πάλι το αύριο, το αύριο, το αύριο!
δεν το νιώθεις; έτσι χάνεις το σήμερα..
δες! έγινε κιόλας χτες.
όλα τα όνειρα οι σκέψεις οι ανάγκες τα θέλω σου έγιναν
χτες. αύριο...ποιος ξέρει!
σήμερα τί;
τίποτα. Ένα τίποτα πολύ διαφορετικό από χτες!

βασιλεια των ουρανών

Έτσι αποκρίθηκε ο γερο σοφός όταν ρωτήθηκε για την
βασιλεια των ουρανών:
" όταν ήμουν νέος και ναι έκανα ερωτα και βίωσα αυτόν τον
οργασμό που τόσο θεοποιείται σήμερα.Αυτήν την κορύφωση
που για μια μονο στιγμή σε κάνει ένα με το σύμπαν και τον
δημιουργό.
αν προσθέσουμε όλους μαζί τους οργασμούς όλων των ανθρώπων
που πέρασαν από τη γη αλλα και των ζωων ακόμα και των φυτών
και κάθε τι ζωντανού, τα πολλαπλασιάσουμε παιδιά μου με το
άπειρο, ακόμα και τότε οποιος το βιώσει αυτό θα έχει
μια πολύ μικρή, ελαχιστη γεύση από την βασιλεια των ουρανών."

περπατώ

περπατώ εις το σκότος όταν ο Θεούλης δεν είναι εδώ...
Θεούλη μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο πονηρός:"
εδώ είμαι, παίρνω τους αγγέλους μου και σε κυνηγώ.

περπατώ εις τον Aδη όταν κανένας δεν είναι εδώ...
φιλε, φιλε μου καλε είσαι εδώ;
"και ακούγεται ο σκοτεινός:"
εδώ είμαι, βάζω το καπέλο μου και σε ακολουθώ.

περπατούμε χέρι χέρι μέσα στη ζωή...
μα εγώ δεν θέλω εσένα, θέλω Αυτόν.
"και ακούγεται η αγάπη:"
συνεχεια διπλα σου είμαι, είμαι εσύ και είσαι εγώ!

λαχταρα το φως

Η ομορφιά ολόγυρα σαν με κοίτα, λαχταρα,
μα ο τυφλός σαν Άλογο την προσπερνώ, κατάρα,
μέσα μου απ' αυτήν κενός, σκοτάδι,
με μιας με πιάνει ο πανικός, ρημάδι.
Πολλά ακόμα δεν καταλαβαίνω, σκοπός,
μέσα και έξω μου ψάχνω, αγώνας,
αυτό το κρυμμένο κάτι χαμένο, αιώνας,
βρίσκω αυτό που πάντοτε έχω, το φως.

θρησκεία και Εκείνος

Πριν και μετά από Εκείνον:
- έπεσες;
- είσαι άχρηστος και ανίκανος
- δεν μπορείς να σηκωθείς τώρα, δεν ξέρεις πως
- γίνε ο δούλος μου και θα σε σηκώσω εγώ
- αλλα έτσι ανίκανος σίγουρα θα ξαναπέσεις
- οποτε μείνε κάτω να μην κουραζόμαστε συνεχεια

Όταν ήρθε Εκείνος:
- έπεσες;
- δεν πειράζει συμβαίνει συνεχεια
- λοιπόν σήκω τώρα
- δεν ξέρεις πως; αν θες κάλεσε με να σου πω
- τώρα γνωρίζεις πως να ξανασηκωθείς αν ξεναπεσεις
- δεν με χρειάζεσαι πια, αν θες κάλεσε με να κάνουμε παρέα

Aπολογισμός ζωής

αίμα, φωνή, πόνος, δάκρυ,
όχι για ότι χάνω, μα για ότι δεν κέρδισα,
για ότι δεν θυσίασα, για ότι κράτησα,
για την ελευθερια τους, που δεν έζησα,
που δεν αφέθηκα στο παιδικό χαμόγελο,
στο χάδι της ματιάς σου,
στο παραλήρημα της ύπαρξης σου,
που και πάλι να γυρνούσα από την αρχή,
όλα ξανά το ίδιο.

ζωγραφίζω την αλήθεια

Aκόμα μια μέρα που παίρνω τα χρώματα μου,
τον καμβά μου και πάω να ζωγραφίσω.
Ποσο θα το θελα αυτό που θα ζωγράφιζα
να ήταν αληθινό και μέσα του να μπω, να ζήσω.
Τοπια, δαση και βουνά, θάλασσες και μορφές
παραδεισένιες.
Άλλοτε πολύχρωμα και φωτεινά, άλλοτε γκριζωπά
και σκοτεινά με υφές σκληρές, ενίοτε και
μεταξένιες.
Μα όσο και να προσπαθώ, μοιάζουν με παραμυθια,
στη φαντασία, μέσα στο νου μου αυτά ζουν.
Δεν μπορεί, δεν γίνεται μέσα τους να με βρούν,
όμως σαν τα γεννήσω, γίνονται η δικη μου η αλήθεια.

σαν τα αποδημητικά πουλια

ο νους, η διάθεση μου, όλο μου το είναι σαν τα αποδημητικά πουλια.
χειμώνα κλεισμένο σε ευθύνες έγνοιες, σε φροντίδες σκλαβωμένο
καλοκαίρι ελεύθερο ταξιδεύει πάνω στου αιγαίου το γαλάζιο
ελπίζοντας πίσω να μην ξαναγυρίσει
μα πάντα
όπως μετά την κάψα του καλοκαιρινής ραστώνης
θερίζει ο άστατος βοριάς κρυώνοντας την πλάση
έτσι, μετά τα ουρανια τα θεϊκά πνευματικά καλούδια
στα γήινα, τα μάταια, τα ταπεινά γυρνα ο νους και μπαίνει.

θάνατε... καλώς ήρθες

Mπορεί να χτυπήσω, να τρέχω στα νοσοκομεία ακόμα και να πεθάνω
μα λόγω όλων αυτών των αναπόφευκτων, γνωρίζω πως να ζω και τι να κάνω.
πως να χαίρομαι την κάθε μου στιγμή,ο χρόνος χαμένος να μην πηγαίνει
να μην χαραμίζομαι σε κακίες, μισος, ασχήμιες, ο νους να μη χωλαίνει.
και όταν έρθει εκείνη η ώρα να μπορώ να πω,
"θάνατε όσο και να με πολέμησες κακια δεν σου κρατώ,
χωρίς να το καταλάβεις με έσπρωξες στο μονο αγαθό,
που με ελευθέρωσε από τον φόβο σου, η αγάπη είναι αυτό.
Έτσι σε νίκησα και μεγαλύτερη ικανοποίηση δεν υπάρχει.
Oποτε καλώς ήρθες, έλα να κάνουμε παρέα μαζί με αυτήν που άρχει.
όπως η αγάπη με γέννησε και είναι ο γονιός μου
έτσι σε γέννησα και εγώ, είσαι παιδί δικό μου."