ΣαλόΣ

αυτοεξόριστος γυρνώ το άφαντο αναζητώ
σπίτι μου το ταξίδεμα ανάπαυση μου ο δρόμος
σκοπός μου το ανύπαρκτο,ο ενθουσιασμός μου
γεννα την κίνηση του νου και του κορμιού ολούθε
Σαλό με ονομάζουνε, μεγίστη τρέλας τέχνη

μεγας τελευταίος πειρασμός

δοκίμασε τον μεγα πειρασμό ως άνθρωπος να ζήσει
και ως θεός το θάνατο να μην τον συναντήσει
σαν είδε το αποτέλεσμα αυτό του πειρασμού του
πως φόβος κυριάρχησε του έργου του δικού του
ελευθερα αποφάσισε και αμέσως αυτό κάνει
παρα να ζει ως άνθρωπος, θεός να αποθάνει

έτσι νικιέται ο θάνατος, φόβος ας μη σε πιάνει
έτσι αντί για σένανε, Χριστός θε να πεθάνει

ζεις εσύ για Αυτόν, πεθαίνει Αυτός για σένα

ζήσε κόντρα στο ρεύμα

μιαν ιστορία θα σας πω, μιλάει για μιαν γυναίκα
που από νωρίς διαγνώστηκε με φοβερή ασθένεια
πως κάποτε ίσως και μπορεί εκείνη να νοσήσει
από τρελή ασθένεια του νου, γονίδιο πως φταίει
έτσι παιδιά δεν έπρεπε εκείνη να γεννήσει
ίσως μπορεί το γονίδιο να τους το μεταδώσει
όμως εκείνη το έκρυψε ποτε δεν παραιτήθει
έτσι βρήκε τον ερωτα, αγάπησε με πάθος
και ας το ήξερε πως ίσως κάνει λάθος
για το όνειρο της πάλεψε κόπιασε να το ζήσει
παιδάκια γέννησε αγόρι και κορίτσι
και πέρασαν χρονια πολλά και χάρηκε και εγγόνια
ώσπου οι φόβοι των γιατρών έγιναν μια μέρα πράξη
η τρελα την εχτύπησε χάνοντας το μυαλό της
σε ίδρυμα την έκλεισαν για το καλο δικό της
και να που χθες η ασθένεια την έφτασε στο τέλος
αφήνοντας μια υγιέστατη οικογένεια παιδιά και
εγγόνια πίσω.
και κάθισα και σκέφτηκα πως να που κάποιος
έζησε τη ζωή σαν όνειρο κόντρα σε όλα πήγε
άκουσε μοναχα την καρδια έζησε τη στιγμή του
και έγινε αθάνατος διότι έχει ζήσει.
και πως τα όνειρα του ενός μπλέκονται με του αλλου
και σαν τα πραγματοποιείς βοηθάς και άλλους να το
κάνουν, δίχως φόβο και δίχως ενοχες, αιώνια ζεις!

δρόμος είναι?

έπρεπε να παραμεγαλώσω
για να καταλάβω την αξια
ζωής θανάτου
στιγμής αιωνιότητας
τρέλας λογικής
φως σκοταδιού
και αν την αξια την βρήκα
το νόημα ακόμα ψάχνω
ελπίζω σύντομα να μη το βρω
ο δρόμος αυτός όμορφος πολύ είναι
δεν θέλω να βρω το τέλος του
όσο γρήγορα και να πηγαίνω
μήπως το νόημα είναι αυτός ο δρόμος?

ιθάκες... ενθουσιασμού

αυτό για να αποκτήσεις πρέπει να το παλέψεις
σκληρά να αγωνιστείς μαχόμενος να πέσεις
όσο σκληρό και δύσκολο αν σου φανεί πίσω μη κανεις
η χαρά, η δόξα και τιμή θα είναι για σε μεγάλη
έτσι μοναχα έρχεται η απόλυτη ευτυχία
σαν το αίμα, το δάκρυ, το είναι σου θυσία τα προσφέρεις
μη σε νοιάξει τι θα γενείς και που θα καταλήξεις.
....
βρες τι σε ενθουσιάζει και πέσε με τα μούτρα.
μα μη σκεφτείς τι θα κερδίσεις,
αυτό ποτε σου δεν θα συναντήσεις.
και αν μάταιο σου φανεί όλο αυτό μη λυπηθείς
ήδη θα το κατάλαβες εν θεού ουσία τι σημαίνει

ποίημα νεογέννητο

οίστρος βασάνισε το νου μου
μέσα από τα βάθη του μυαλού μου
φροντίδα ψάχνουν οι λέξεις που ξεπηδούν αράδες
όπως μας φρόντιζαν μικροί οι καλές μας οι μανάδες
σε μια σειρά θέλουν να μπούν το νόημα να δώσουν
το ποίημα νεογέννητο στο νου να παραδώσουν
και αν ποτε δεν διαβαστεί ματια αν δεν το δούνε
τον σκοπό του επέτυχε και ας μην το λαχταρούνε
διάθεση, ενθουσιασμός,μυστήριο και θαύμα
του ποιητή μοναδικό συναίσθημα και τραύμα

ξανά δικη μου

επέτρεψα η κόλαση μέσα μου να φωλιάζει
απελπισία,θάνατος,ερημιά
το είναι μου φωνάζει
πνίγομαι καθημερινά μέσ' τις πολλές φροντίδες
καλοστημένες της κολάσεως ετούτες οι παγίδες
μα σα σε σκεφτώ γαλήνευση μέσα στην ύπαρξη μου
αγάπη,γέλιο και χαρά να είσαι ξανά δικη μου

σύντροφος

αυτό σημαίνει σύντροφος αυτός που συντροφεύει
και τη ζωή μου αν του πω αυτός να διαφεντεύει
όχι κάποιο ανδρείκελο στολίδι στο κορμί μου
ούτε καθρέπτης ναρκίσσου που κουβαλώ μαζί μου
μα το κάλλος να μοιράζεται ανάγκη της ψυχής μου
ο έτερος μου εαυτός πηγή της ύπαρξης μου
σύντροφε μου αγαπητέ ποτε μη με αφήσεις
καθόλου την ύπαρξη σου να μη μου τη στερήσεις
η αγάπη μου για σε παντοτινή να γίνει
στην αγαθή την συντροφια μέσα να παραμείνει

δύστυχε άνθρωπε

δύστυχε άνθρωπε δες γύρω σου
κάθε είδους αλυσίδες και σχοινιά σε κρατούν
δεμένο και εσύ τα λες ευτυχία.
η διεστραμμένη φύση σου χαίρεται και διασκεδάζει
με τα σύγχρονα κολοσσαία και τις ταύρο-θυσίες
με πτώματα σαν πλαστικό βαλσαμωμενα και αυτό
το λες τέχνη.
ποτίζεις και ταΐζεις το σώμα και το πνεύμα σου με
σάρκα και αίμα παιδιών ρουφάς κάθε λογής δηλητήριο
που σου φέρνει την πλαστή χαρά και αυτό το λες επιβίωση.
λες στον εαυτό σου και στους άλλους ποσο καλός και πιστός
είσαι μα αλλα ποθεί και πράττει η σκοτισμένη σου καρδια
κανεις θυσία τις όμορφες στιγμές στο βωμό του πλούτου
και αυτό το λες θρησκεία.
μαθαίνεις τα παιδάκια πως να ισορροπούν στις πλατες
των φίλων τους, των διπλανών τους πως θα γίνουν τα
ταπεινά πρόβατα ενός κακού άνθρωπο-θεού
και αυτό το λες εκπαίδευση
δύστυχε άνθρωπε θερίζεις αυτό που σπέρνεις,
νομίζεις ότι σπέρνεις παράδεισο μα σου γυρίζει κόλαση
και αναρωτιέσαι τι πάει λάθος.
αυτό το ερώτημα είναι η κληρονομιά σου

μόδα...

όταν αυτό γίνεται μόδα τότε δεν αξίζει
ύστερα από λίγο αρχίζει και μυρίζει
kαθωσπρεπειλα,δηθενισμο,μεγάλη υποκρισία
όλοι όσοι το ασπάζονται ζέχνουν ανοησία
τα αλλα τα διαφορετικά στο περιθώριο μένουν
είναι για λίγους εκλεκτούς για αυτούς που επιμένουν
μέσα στο ωραίο να κατοικούν η βρώμα να μην τους πιάνει
έστω και ένας είναι αρκετός η αλήθεια να μην πεθάνει
διότι σαν ο Λεωνίδας τα όπλα ξέρει πως να κρατάει
τις θερμοπύλες η μόδα ποτέ δεν τις πατάει.

τώρα και για πάντα...

ποσο όμορφη είναι η ζωή! μήπως επειδή είναι παροδική?
όπως το γυαλί που θρύψαλα στη στιγμή μπορεί να γίνει?
μήπως αυτά που αξίζουν είναι αυτά που εύκολα χάνονται?
όπως τα όνειρα του κοιμισμένου που για
μια στιγμή τα ζει και έπειτα αυτά φεύγουν?
μήπως κυνηγάμε χίμαιρες, μάταια πράματα προσωρινά
και χάνουμε τα αιώνια?
και τι αξίζουν αυτά τα αιώνια?
μήπως τα προσωρινά γίνονται αιώνια όταν τα αγαπάμε?
όπως η αγκαλιά φρεσκοξυπνιμενου ζευγαριού
όπως ο θηλασμός ενός μωρού από τη μάνα και οποια μάνα
τώρα και για πάντα...

φθαρτό το σώμα...φως αιώνιο η ψυχή

έτσι το αποφάσισα να κατοικεί η ψυχή μες στο φθαρτό το σώμα
και διάλεξα να πορεύομαι μες τη φθορά του χρόνου
γιατί ήμουν ελεύθερος και ελεύθερος είμαι ακόμα
να δοκιμάζω με τόση περιέργεια το δρόμο αυτό του πόνου
αλλα φως αιώνιο η ψυχή πως να αντέξει ετούτη τη φθορά
στο δημιουργό στράφηκε βοήθεια να πάρει
να ζει το αιώνιο μέσα στο φθαρτό είναι μεγάλη συμφορά
έτσι κληρονόμησε το θάνατο τη λύτρωση να λάβει
όμως τι άλλο είναι ο θάνατος παρα ψυχής η σωτηρια
το φθαρτό να ξεπερνά στο αιώνιο να γυρνάει
διότι οποιος το φως επιθυμεί νικάει τα σκοτεινά θηρία
και χαρούμενα με ενθουσιασμό αφήνει το φθαρτό το σώμα να γερνάει.

τι πρέπει...

σου είπαν τι πρέπει να πιστέψεις
πως πρέπει να παλέψεις
πως να περνάς την ώρα σου
που να ακουμπάς τα δώρα σου
τι ακριβώς να σκέφτεσαι
και ποίους να εμπιστεύεσαι
τα πάντα όλα να φοβάσαι
αγκαλιά με τον φόβο να κοιμάσαι
διαστρέβλωσαν τι είναι η αγάπη
και σε ρίξαν στην απάτη
αυτά τα βαφτίζουν ευτυχία
μα εσύ βυθίζεσαι στη δυστυχία

άνεμε...

- σταματα τώρα άνεμε σίγασε την ορμή σου
η θάλασσα ταράχτηκε, την έκανες δικη σου
πελώρια τα κύματα και πως να τα παλέψω
θαρρώ χαμένος είμαι πια στη βάρκα δεν θα αντέξω

- ποιος είσαι εσύ και πως τολμάς εμενα να διατάζεις
θαρρείς πως όλα τα στοιχεια εσύ εξουσιάζεις?
μοναχα ένας τόλμησε και υπάκουσα αμέσως
είχε γαλήνη στην ψυχή ειρήνη στην καρδια του
μου φάνηκε πως όλοι εμείς ήμασταν πλάσματα του
αέρα θάλασσα φωτιά είχε στα σωθικά του
ενώ σε εσένα σκοτεινιά σαν να είσαι του θανάτου
καθόλου δεν ευθύνομαι για ότι εσύ και αν πάθεις
τον τρόπο να βγάλεις εσύ την σκοτεινιά θα έπρεπε να μάθεις
έτσι τον φόβο θα νικάς και τα στοιχειά θα ορίζεις
και την ζωή σου άλλο πια θα πάψεις να μαυρίζεις

Ελληνισμός

ο Ελληνισμός δεν πέθανε μα ούτε θα πεθάνει
αιώνια θα στέκει εκεί ψιλά που ξέρει να ανεβαίνει
σαν ζωντανός οργανισμός αυξάνεται αλλάζει
μα μέσα σε όλων τις καρδιές ξέρει να παραμένει.
Και αν εκφραζόταν κάποτε από τον αρχαίο μύστη
τώρα στη δόξα προχωρα με όπλο του την πιστη
διότι σκοπός του ήταν και είναι την αλήθεια να αναζητά
και όταν την βρει σε αυτήν να παραμένει
μα αν γίνει ψεύτικη τότε άλλο δρόμο θα ζητα
πάντα θα συνεχίζει και πίσω δεν θα μένει.

μαρτύριο φρικτό

τι μαρτύριο φρικτό για σένα που περνάω
σαν του ταντάλου την αιώνια τιμωρία
όμως καθόλου δεν πειράζει που πονάω
μια στιγμή μαζί σου και τα βάζω με όλα τα θηρία
μέσα μου η σκέψη σου βάσανα μου γεννάει
είσαι τόσο κοντά και τόσο μακριά από μένα
θέλω να ξεχαστώ μα ο νους μου σε σένανε γυρνάει
μα θα τα καταφέρω κάποτε να ξεφύγω από σένα

δύναμη μου

είσαι η δύναμη μου που κρατα δεμένο το κορμί μου
μα πιο ελεύθερος αισθάνομαι όταν σε σένα χάνομαι
η δύναμη που με διαλύει είναι αυτή που με ελκύει
παραδομένος να σε νιώθω να ζω μέσα στο δικό σου πόθο

μάτια

τα ματια του κορμιού χαλάρωσα
τα ματια της καρδιας μου άνοιξα
η αόρατη ομορφιά έγινε ορατή
η ορατή ασχήμια έγινε ομορφιά
έτσι τα πρώτα κράτησα να βλέπω που πηγαίνω
τα δευτερα τα κράτησα, βαθιά να ανασαίνω

προβατο ποιμενας

σαν γεννήθηκα αμέσως έβαλα σκοπό το απόλυτο να πιάσω
να κατακτήσω του είναι την ερωμένη που την φωνάζουνε αγάπη χωρίς όμως να κοπιάσω
και αφού τίποτε δεν κατάφερα παρ' όλη την προσπάθεια
τον τρόπο βρήκα τον μοναδικό τον ένα
άνευ ορων της παραδόθηκα έγινα το πρόβατό της
και εκείνη τότε με ανέβασε και με έκανε ποιμένα.

πρίγκιπας του σκοτους

μέσα στο φως ζούσα και υπήρχα μα δεν μου ήταν αρκετό
εγώ ο ίδιος το φως ήθελα να γίνω χωρίς να είμαι
μα αυτό δεν ήταν δυνατό
έτσι κατάφερα από την πολύ προσπάθεια και με τον
λάθος τρόπο από το φως να φύγω στο σκότος μονος να γυρίζω
μα δεν θέλω ξανά στο φως να ξαναμπώ αφού είμαι πλέον πρίγκιπας εδώ
και τις σκοτισμενες τις ψυχες οριζω